1001 Gedichten

1001 gedichten

Zet ook uw gedichten op 1001Gedichten.nl

Heeft u nog geen account? Meld u gratis aan!

Korte verhalen check: Koorddansen op herinneringen

1
datum 24-08-10 10:35
startpost
Verwijderde gebruiker
avatar Berichten: 904 		Lachend leg ik de CD weg.
"Bedankt oma!"
"Ach kind, het is al goed."
Haar groene ogen stralen terwijl ze speels een ballon richting Thijmen slaat, die op de grond te midden van een hoop cadeaupapier zit te spelen. Eigenlijk lijkt papa best veel op haar.
Ik peuter met mijn tong een beetje achtergebleven taart weg die op mijn kies zit geplakt. Dat glazuur was best zoet, ik houd niet eens van taart.
Ik zie oma glimlachen en weet al waarom voordat ik het doorheb. Twee stevig handen omklemmen mijn schouders van achteren.
"Gefeliciteerd lieve Eef", klinkt de stem van mijn vader vertrouwd in mijn oor.
Ik sluit mijn ogen en geniet even van het moment. Als ik ze weer opendoe, staat papa voor me. Hij heeft iets in zijn handen, maar ik kan niet goed zien wat het is. Als ik beter kijk, zie ik dat het op een kistje lijkt.
Opeens valt er een stilte in de kamer. Enkele mensen staan op en lopen weg. Tante Janny is plots heel druk met Thijmen. Joost staart naar het plafond, Ilse naar de muur. Oma staart naar mij, en haar ogen zijn vochtig.
Oké, wat is hier aan de hand?
Papa slikt en legt het kistje op mijn schoot.
"Ik heb de opdracht gekregen je dit te geven op je verjaardag, wanneer je er klaar voor bent", zegt hij zacht.
Ik laat mijn vingers over het houten kistje glijden. Het is met de hand bewerkt, dat kan ik zien aan de fijne inkepingen. Er zit een bronzen slotje op het deksel.
Mijn ogen dwalen af naar de bovenkant.
‘E.E.B' staat er gegraveerd, net als ‘L. B'
De initialen zijn verbonden door middel van een fijn gesneden hart.
‘E.E.B', dat staat voor Eva Elisa Booker.
Maar dan staat ‘L.B' voor...
O mijn god.
Papa reikt me met trillende vingers een sleuteltje aan.
De vragen stapelen zich op als bakstenen.

Ik heb nog nooit zo'n rare afloop van een verjaardag meegemaakt. De stemming in huis was compleet omgeslagen. Iedereen ging vroegtijdig weg en omhelsde me emotioneel. Oma moest zelfs huilen. Ook papa leek een beetje van de kaart. Ik heb maar niets gevraagd.
Hij zei dat, als ik er aan toe was, hij me best wou helpen. Ik denk dat pap het niet kan.
Het heeft drie dagen gekost, maar ik heb genoeg moed verzameld.
Mijn vingers beven terwijl ik de sleutel in het slot steek. Ik hoef niet eens kracht bij te zetten, hij draait zo om.
Het eerste wat ik zie is een rode envelop. Wanneer ik hem optil, voelt hij zwaar aan.
Daaronder liggen opgerolde perkamenten, vier tapes, en een schriftje met een blauwe kaft.
"Voor Eva", staat er op de voorkant.
Ik houd mijn adem in en sla hem open.
Woorden stromen mijn ogen binnen. Het is het mooiste handschrift die ik ooit heb gezien, met langgerekte schuine letters.
14 april, 1997

Dag lieve Eva,
Terwijl ik dit schrijf, kijk ik naar jou. Jij ligt lekker te slapen in je bedje en bent je van geen kwaad bewust. Dat is maar goed ook, want je bent nog veel te klein.
Papa en ik proberen zoveel mogelijk herinneringen voor je te verzamelen, zodat je later, als je groot genoeg bent, nog een beetje van mij weet. Zodat ik niet helemaal weg ben.
Dat vind ik een fijn idee.
Kusjes
Het duizelt me. Dit wordt teveel van het goede.

"Ben je er klaar voor?"
Ik knik.
Papa drukt een tape in de recorder. Zijn vingers blijven rusten boven ‘play'.
"Eef?"
Ik knik nogmaals.
Een ogenblik blijft het beeld zwart, daarna verschijnt er een lange bleke vrouw in beeld, met dieprood haar en enkele verdwaalde sproetjes op haar jukbeenderen.
Mijn adem stokt. Het is alsof ik naar mezelf zit te kijken, maar dan anders.
De vrouw zit op het gras, en ondersteunt met haar handen haar buik, die behoorlijk dik is. Ze tuurt met half geknepen ogen de verte in.
"Louisa!", klinkt opeens een stem uit het niets.
De vrouw kijkt om, recht de camera in, terwijl er een kleine glimlach om haar lippen onstaat.
Papa begint te snikken. Ik druk de televisie uit.

Het is 03.41, ik kan niet slapen, en ik lees in haar schriftje. Ze weet van alles een beetje, en schrijft dat voor me op.
Salisbury cathedral from the meadows
komt uit 1831. Onder de hypothalamus
hangt de hypofyse en Drenthe
lijkt op een fietser. De Berlijnse muur was ruim 45 kilometer lang en
fibromylagie betekent bindweefselspierpijn.

Ze draagt een witte jurk, heeft haar haren ingevlochten en houdt papa's hand vast. De zon versiert haar gezicht. Ze ziet er belachelijk gelukkig uit.
'21 juli 1997, je vader en ik gingen een dagje naar het park. Ik vond het heel moeilijk jou achter te laten, vooral omdat je nog zo klein was, maar het was heel gezellig. '
Een kerstboom met cadeautjes eronder. Een vrouw, een man, en een baby met een kerstmuts op.
Ik kan de liefde bijna voelen.
"25 december 1997, we hebben samen jouw eerste kerst gevierd. Je vond het prachtig, en ik ook. Tegelijk deed het zeer."
Ze houdt een kindje in haar armen. Er komt een slangetje uit haar arm die vastzit aan een paal. Het lijkt wel een infuus.
‘6 maart 1998, vandaag ben ik in het ziekenhuis opgenomen. We wisten dat het er aan zat te komen, maar het kwam sneller dan verwacht. Gelukkig bleven jij en papa heel lang, dan voelde ik me tenminste niet zo eenzaam.'
Ze ligt in bed en is lijkbleek. Haar lichaam is via allemaal draden en slangen verbonden aan een kastje. Haar ogen lachen niet, zoals op de vorige.
'17 mei 1998, vandaag heb ik mijn eerste chemo gehad. Papa was er bij, jij niet. Oma paste op jou
Papa vertelde dat jij gisteren je eerste stapjes hebt gezet. Je wordt al zo'n grote meid!'
Ik trek de nota's van de foto's af en smijt ze in het niets. De foto's stop ik terug in de envelop. Ik hoef het niet te zien. Ik wil het niet zien.

De tweede tape besluit ik maar alleen te kijken.
Papa is samen met de buurman naar het dorp gegaan, om ‘een biertje te drinken.'
Zich helemaal de apelazarus zuipen bedoelt hij.
Ik sleep het kistje onder mijn bed vandaan en open hem zorgvuldig. Alles ligt nog precies zoals ik het heb achtergelaten. De boekenlegger halverwege het schriftje, zodat ik haar op ieder willekeurig moment na kan lezen. Mijn vingers zoeken de tweede tape.
Op de achterkant van de tape staat ‘augustus 1998'. Toen was ze thuis, heb ik gelezen in het schrift. Tenminste, ze was voor eventjes thuis.
Het geluid knettert even en dan verschijnt er beeld.
Ze zit zin het zand, ingepakt in een dikke winterjas, inclusief shawl.
Ze is haar rode haren verloren. Haar gezichtsexpressie is verdwenen, samen met haar wenkbrauwen en wimpers. Enkel haar lippen lachen nog. Vanuit de zee komt een meisje in een jurkje aanrennen, met uitgestrekte armpjes. De wind speelt met haar rode haren.
"Mamaaaaaaaaaaaaaa!"
Het geluid snijdt dwars door me heen.
De vrouw vangt het meisje op en geeft het liefdevol een kus op haar voorhoofd. Een derde persoon verschijnt in beeld. Hij heeft dezelfde groene ogen als het meisje, en omhelst de vrouw van achteren.
Ik weet niet of het buiten regent, maar vocht beroerd mijn wangen.

De tape draait tussen mijn vingers. '18 oktober 1998' staat er op de achterkant. Ik weet wat dat betekent. Ik wil het zien, maar niet horen. Ik wil het zien, maar niet voelen.
Ik wil het zien.
Het treft mij zo hard als het maar kan.
De woonkamer, dezelfde woonkamer als waar ik nu in zit, overladen met witte bloemen.
Een groot, vreemd voorwerp in het midden. Een meisje met rode haren die op haar tenen staat en zich naar het voorwerp buigt.
Ze draait zich om naar de camera.
"Slaapt ze?"
Even is de televisie grijs, daarna ook, maar op een andere manier.
Tientallen mensen in het wit gekleed, staren naar de grond. Een man met groene ogen houdt een meisje met rode haren op zijn arm. Ze staan enkele meters van de menigte vandaan. Het meisje veegt een traan van de wang van de man af.
"Niet huilen papa."
Het is genoeg geweest. Ik heb het gezien, gehoord en gevoeld.

Ik blader in het schrift door naar de laatste bladzijde.
Lieve Eva,
Hier, bij mij. Ik zou echt alles geven om de tijd terug te draaien. Om de aardbol met allebei mijn handen vast te pakken en hem voorzichtig een stuk terug te zetten op zijn reis rond de zon.
Er is nog één ding wat ik je wil vertellen, lieve Eva. Ik zou op jouw moerasland willen staan, weg willen zakken onder een weidse, koude hemel, en één enkele noot tot in de eeuwigheid willen zingen als je daardoor nog heel even bij me kon zijn.
Mama houdt van jou.
Ik berg het schriftje op in het kistje, sluit de deksel, en strijk met mijn vinger over de bovenkant heen.
E.E.B en L.B
Eva Elise Booker en Louisa Booker, voor altijd verbonden.
datum 24-08-10 16:21
reactie 1
droomster
avatar Berichten: 338 		Lieve Roosjee,
tot tranen toe ontroerd, je verhaal.

Weer uniek geschreven meisje.
Lieve groet en knuffel droomster
datum 27-08-10 21:30
reactie 2
reneeeetje-1995
avatar Berichten: 991 		Ik heb kippenvel en tranen in mijn ogen. Voornamelijk door het einde.
Respect.
Naar boven

1

Reageren op: Koorddansen op herinneringen

Reageren is alleen mogelijk als u ingelogd bent, klik hier om in te loggen. Heeft u nog geen account? Klik dan hier om u te registreren.