1001 Gedichten
Korte verhalen check: Brieven aan Charlie
 15-02-13 13:17startpost
|
|
|---|---|
|
JustAGirlCalledAlison Berichten: 34 |
Hallo iedereen, Dit is niet echt een verhaal maar een soort van dagboek. Ja, het is echt en al mijn gevoelens staan er in maar omdat ik ze al eens aan mijn vriendin heb laten en zij zei dat het goed was dacht ik dat het jullie misschien wel zou interesseren. Oh ja, wie Charlie is daar kom je wel achter in de brieven zelf als je dat jezelf afvroeg. Hier komt hij dan: 06/01/’13 Hallo Charlie, Ik heb besloten om brieven aan je te schrijven. Je zult ze nooit krijgen en je zult ze ook nooit lezen want je bestaat niet. Maar ik heb het gewoon nodig, dit, mijn gevoelens neerpennen want het begint me te irriteren dat ik niet alles kan vertellen. Dat ik dat ene donkere geheim moet meesleuren als een loodzware last op mijn schouders. Ik kan niet al mijn gevoelens, al mijn levensgebeurtenissen aan iemand vertellen. Dat is misschien normaal, in iemand anders leven maar ik kan het niet meer aan. Het wordt te zwaar. De last wordt te zwaar. Ja, ik heb familie en een paar goeie vriendinnen maar ik ben bang voor hun reactie. Ik ben bang dat ze nooit meer met me willen spreken, dat ze gaan nadenken over een afkickcentrum en dat ze me uiteindelijk heel raar gaan vinden. Misschien zal dat raar vinden na alles niet zo veel verschil geven. In heel mijn leven zijn er al zoveel mensen geweest die me raar vonden. Mijn familie, kinderen op school en ga zo maar nog een tijdje door. Ze vonden me allemaal raar. Mijn mama had al eens gezegd dat ik er mee moest stoppen en mijn beste vriendin vond dat het op niets trok, dat het niets opbracht, alleen littekens misschien. Of dat is toch wat ik er verstaan van heb. Misschien heb ik het anders verstaan dan de bedoeling was.. Mijn beste vriendin is trouwens Olga, haar heb je natuurlijk al ontmoet, we zijn de laatste tijd vaak samen en dat vind ik wel leuk. Mensen denken vast dat ik gek ben, natuurlijk dat denken ze altijd, maar wie ben ik na alles om ze tegen te spreken? Soms voel ik me niets, een verliezer en denk ik dat ik echt gek ben maar ik denk dat iedereen door zo’n fase gaat. Iedereen heeft wel eens een dipje, iedereen ziet zijn leven eventjes niet meer zitten. Toch, Charlie? Maakt iedereen zo’n tijd door, Charlie? Soms wenste ik dat je echt bestond, Charlie, ik weet zeker dat je niet zo’n klootzak zou zijn als de meeste jongens die ik in mijn leven heb ontmoet. Ja, je zou degene zijn die naar me luisterde als ik dat nodig had. Jij zou degene zijn die aan je bruine haren friemelde als je je verveeld. Jij zou degene zijn die ik nodig zou hebben. Ik weet dat niemand perfect is maar jou zouden ze toch perfect noemen. Dat weet ik zeker. Ik zou je ook perfect noemen. Maar laten we even op het punt komen waarom ik eigenlijk, diep vanuit mijn hart, ben begonnen met dit. Dat ene is na alles de reden waarom ik aan mijn eerste brief voor jouw begon. Roffel, roffel.. Luid trommelgeroffel.. Mijn zelfverwonding. Als je me kende, Charlie, wist je dat het niets nieuw voor mij is. Ik heb het al meerdere keren gedaan. Ik heb er nog enkele littekens aan over gehouden en elke keer als ik ze zie dan zie ik mezelf met het blinkende mes mijn huid aanraken. Ben ik er dan trots op? Is het dan een oplossing voor de pijn die je diep vanbinnen voelt? Neen, Charlie, ik ben er alles behalve trots op en een oplossing om de pijn weg te werken is het ook niet. Misschien wel, in het begin. Even, een paar minuten, voelt het goed omdat je eindelijk de pijn voelt die je in jouw ogen verdient hebt en waar je waarschijnlijk al dagen naar hunkerde. Maar dan besef je dat je weer hebt toegegeven aan de drang, dat je weer opnieuw bent begonnen. En dat gevoel, het laatste waar ik je over verteld heb, is een moordend gevoel in mijn ogen dan toch. Het is zelf erger voor mij dan het moment dat je het mes op je huid zet en een nieuwe collectie aan schrammen begint te maken. Het moordend gevoel maakt je aan het huilen en soms doet het je weer opnieuw het mes je huid aanraken. Je kan al raden wat er daarna gebeurt.. Als je een logisch denkend brein hebt. Zelf als je dat niet hebt is het makkelijk, net zo makkelijk als het overgeven aan de drang.. Charlie, ik wil dit gevoel echt niet meer voelen maar toch doe ik het, uiteindelijk. Ik vergelijk het met een verslaving, die opvatting begreep mijn moeder niet maar ik weet zeker dat jij hem wel zou begrijpen. Dat hoop ik toch, tenminste. Dan heb ik tenminste één iemand die me begrijpt. Ik zal mijn opvatting anders even een beetje verduidelijken. Bij een verslaving hunker je ook naar dat ene product, je zou er alles voor over hebben en als je er iemand mee verliest heb je dat er wel voor over. Zo voel ik me dus ook als we het over zelfverwonding hebben. Alhoewel ik normaal wel veel geef om mensen waar ik van hou. Mensen die ik naast me nodig heb. Maar op andere vlakken voel ik me niet echt zo, hoor, het is maar dat je het weet. Wat heeft me dan aangezet om weer opnieuw te beginnen? Dat vraag je je waarschijnlijk af, hé? Wel het komt allemaal door iets dat begon als een grap. Als iets dat niet echt serieus viel op te vatten. Spijtig genoeg vatte de persoon, waar ik de grap mee uithaalde, het wel serieus op en werd ik door de persoon en haar vriendinnen uitgescholden door het rot van de straat. En dat deed me weer denken aan de tijden dat ik gepest werd. En dat zette me dus aan het snijden. Mijn doodde oma speelt hier ook een grootte rol in maar daar vertel ik je een andere keer wel nog over. 70 % van de gepeste kinderen houden er een trauma aan over. Vraag me niet hoe ik dat weet maar ik heb het ergens eens gelezen. Ik denk dat ik bij die 70 % hoor, Charlie. Ik wil niet bij hen horen.. Kun je me zeggen dat ik niet bij ze hoor? Neen, dat kun je vast niet want jij zou weten als geen ander dat zou weten dat ik bij hen hoor. Jij zou het weten als één van de weinige. Maar nu zal ik het hebben over een wat leuker onderwerp. Straks zou je nog gaan denken dat mijn leven één zwart depressief gat is. Wat het dus echt niet is. Ik was van vrijdag tot zondag, vandaag dus, bij Olga blijven slapen. We hadden dikke pret, zoals altijd maar toen we zaterdag afspraken met haar vriendje om naar de cinema te gaan had ik even een deprissief momentje. Ze waren namelijk heel de tijd heel ‘close’ aan het doen en als ik zo iets zie.. Ik kan er gewoon niet zo goed tegen. Maar als ik zoiets zie dan denk ik dus terug aan mijn ex-vriendje en dat zijn nu niet echt de leukste gedachten dat een mens kan hebben. Geloof mij, Charlie. Hij had me bedrogen, belogen en zo van die andere dingen. Daarbij kwam nog dat ik aan mijn overleden oma moest denken en dat is ook niet één van de prettigste gedachten die een mens kan hebben.. Nou ja, er zullen wel ergere dingen zijn, zeker? Niet, Charlie? Voor vandaag hou ik het maar weer hier bij. Liefs Alison. Aan Charlie. ♥ |
| 18-02-13 19:53 reactie 1
|
|
|
Verwijderde gebruiker Berichten: 244 |
Zeer mooi, en ik schrijf soms ook brieven maar niet aan charlie maar aan god, lisa of anne. Je schrijft echt heel mooi, wat je schrijft is heel herkenbaar voor mij.... echt heel mooi vol gevoelens Kus, Elke |
| 18-02-13 20:11 reactie 2
|
|
|
JustAGirlCalledAlison Berichten: 34 |
Dankjewel. Oh, die brieven wil ik dan wel eens lezen. Als ik er eens ééntje tegen kom zal ik hem zeker lezen. Dankjewel, voor al je complimentjes. Groetjes Alison <3 |
| 19-02-13 21:29 reactie 3
|
|
|
mandy2468 Berichten: 410 |
Whauw hé wat mooi . Geen woorden voor ... Maar (dit is vast al vaak tegen je gezegd ) snijden is nooit een oplossing .. Als er wat is , kan je ALTIJD naar mij komen , ik ken je gevoelens Sterke Xxx Mandy |
| 19-02-13 21:50 reactie 4
|
|
|
JustAGirlCalledAlison Berichten: 34 |
Dankjewel voor je mooi compliment. Ja, dat weet ik maar ja.. Dankjewel om er voor mij te zijn. xx Alison  |
| Naar boven | |
Berichten: 34 
Berichten: 244 
Berichten: 410