1001 Gedichten
Korte verhalen check: De zelfmoord moordenaar
 18-02-13 21:07startpost
|
|
|---|---|
|
JustAGirlCalledAlison Berichten: 34 |
Ik zat haar al een paar dagen te achtervolgen in mijn pikzwarte busje. Een geërfd stuk van mijn vader. Hoeveel dagen ik haar precies was aan het achtervolgen wist ik niet meer. Ik was geen paranoïde stalker die het aantal dagen van de achtervolging bij hield. Zo’n type was ik niet. Wat voor type was ik dan wel? Goeie vraag maar daar wist ik niet echt een antwoord op te geven. Begrijp me niet verkeerd. Ik hield het niet achter voor jou, zo was ik niet. Ja, oké, ik geef het toe, sommige dingen hield ik wel achter voor jou, voor de hele mensheid, maar dat had een wel bepaalde reden. Ik zou het maar raar vinden als ik het soort van stalker was dat elke dag van de achtervolging neerpende, in een agenda van een klein formaat en met een roodkleurig uitstraling, zodat het steeds in mijn jaszak paste en ik het steeds bij de hand had. Zodat ik het elke keer kon neerpennen als mijn slachtoffer iets speciaal deed, iets afwijkend van de normale routine. Als ze bijvoorbeeld voor een speciale gelegenheid een nauwsluitende jurk aan deed waar haar borsten en haar achterwerk bijna uitsprongen. De voorstelling daarvan maakte mijn lul bijna levende. Of als ze bijvoorbeeld hellemaal naakt stond voor het raam zonder te beseffen dat de gordijnen niet gesloten waren. Zonder te beseffen dat er een toeschouwer was die zijn hangend ding bijna in een erectie voelde komen zou ze daar dan staan. Maar die agenda liet ik achterwegen. Ik zou alles wel onthouden, als dat nodig was, tenminste. Mijn werkende hersenen zouden alles wel opslagen als dat nodig was en als het niet nodig was zouden ze de gegevens waarschijnlijk niet opslagen. Zo ging het nu eenmaal met het abstracte mensenbrein. De nacht begon door te breken. Een brede glimlach verscheen op mijn gezicht. Hier had ik op gewacht. Hier had ik naar uitgekeken. En het begon er op te lijken dat vanavond dé speciale avond was aangebroken. Alles had er toch op gewezen dat mijn slachtoffer klaar was voor de dood. Klaar voor het einde van haar leven. Het was eigenlijk wel triest. Heel deze situatie was triest. Zo jong en toch al zo vol van het leven. Net zoals een alcoholist die genoeg heeft van zijn alcohol en besluit om van zijn verslaving af te komen door het mes zijn huid te laten raken. Meerdere keren. Zoveel keren dat het mes in een moordwapen veranderde in plaats van een voorwerp dat was gemaakt om de choco op je botterhammen te smeren. Maar zo ging het nu eenmaal bij die jongeren van deze tijd. Eén kleine tegenslag en ze zagen hun leven al niet meer zitten. Eén kleine tegenslag die het gevolg zou zijn van ergere dingen. Veel ergere dingen dan een mens zich ooit had kunnen voorstellen met behulp van zijn of haar abstracte brein. Maar dat was dan weer voor later. Je zou er later wel achter komen wat voor erge dingen er na haar dood zouden volgen... |
| 19-02-13 03:03 reactie 1
|
|
|
Mousider Berichten: 10 |
Interessant verhaal, pakkende titel! |
| 19-02-13 08:35 reactie 2
|
|
|
JustAGirlCalledAlison Berichten: 34 |
Dankjewel en ik heb lang naar een goeie tittel gezocht dus dat je zegt dat hij pakkend is vind ik wel leuk.  |
| 19-02-13 18:41 reactie 3
|
|
|
Verwijderde gebruiker Berichten: 3539 |
Erg spannend, goed gemaakt  Komt er een vervolg op? |
| 19-02-13 19:09 reactie 4
|
|
|
JustAGirlCalledAlison Berichten: 34 |
Dankjewel. Ja, er komt nog een vervolg op. Dat heb ik zelfs al gemaakt maar ik wou eerst zien wat mensen er van vonden. |
| 19-02-13 19:31 reactie 5
|
|
|
Verwijderde gebruiker Berichten: 3539 |
Oke, ik ben benieuwd Tja, reacties zijn ook degelijk belangrijk |
| 19-02-13 19:49 reactie 6
|
|
|
JustAGirlCalledAlison Berichten: 34 |
Haha, dan is het goed. Ja, daar heb je gelijk in. - Oké, even meer uitleg over dit verhaal. Het verhaal wordt verteld uit verschillende perspectieven. Jullie hebben al gelezen dat er een ik - perspectief is en nu komt er nog een personage bij. Dit stukje is wel langer dan het eerste dus hou je vast. Reacties zouden leuk zijn. Ook negatieve reacties zijn welkom, daar leer ik uit. Ik zou graag willen weten wat iedereen van dit verhaal vindt want als jullie het goed vinden laat ik het misschien lezen aan mijn docent Nederlands. - Joanna Paterson lag wild heen en weer te woelen in haar bed. Ze kon de slaap maar niet vatten, tot haar grootste spijt. Misschien kwam het omdat de rode cijfertjes van haar klokradio, een grijs en spuuglelijk ding, na een paar uurtjes konden verspringen naar het uur van de waarheid. Drie uur in de avond of in de ochtend –het was maar hoe je het bekeek- dat zou het uur van de waarheid worden. Dat had ze al lang gepland. Al langer dan vandaag. Al dagen en maanden op voor rand. De brieven voor haar ouders, familie en vrienden lagen al klaar. Verspreid over haar bureau, daar lagen ze. Haar bureau was een chaotische plek waar alle spullen, van kleren tot LSD, over verspreidt lagen. Het zou er ooit eens van moeten komen. Haar dood, bedoelde ze. Als Jack, een vriend van haar, Joanna ’s dood niet wou regelen moest ze het maar zelf doen. Een simpel telefoontje, godverdomme, zou hij maar moeten plegen en dan was alles geklaard. Dan was de wereld voorgoed van Joanna af maar neen Jack kon het niet. Dat was tenminste wat hij zei tegen haar. Wat was er zo speciaal aan haar? Dat vroeg ze zich nog steeds af. Na al die tijd, best een lange tijd, vroeg ze het zich nog steeds af. Jack had nooit moeite gehad mensen de dood in te jagen door één simpel telefoontje te plegen of door wat speed, heroïne, LSD, cannabis en vele andere drugs te dealen. Waardoor de mensen verslaafd aan een bepaalde drug raakte en zich letterlijk dood begonnen dood te snuiven of dood begonnen te spuiten. Het maakte niet uit of Jack zijn kopers zich nu dood prikte of dood snoven, het was een lange weg naar de dood en dat vond Joanna niet echt mooi. Ze verkoos een snellere weg naar de dood. Maar het was de keuze van de mensen. Jack bood je alleen de middelen aan, het was niet zijn schuld dat je dood ging. Ze zag het al voor haar. Een vrouw met trillende handen, dikke wallen die als zwarte oogschaduw onder haar ogen stonden gegraveerd en daarboven zou de vrouw blonde -en kort gewiekt haren hebben. Ze stond te wachten op Jack op het verlaten pleintje, waar hij altijd af sprak met zijn “klanten†om hun de drugs te geven in ruil voor een flinke portie geld. Honderd euro voor één zakje dat half gevuld was met wit spul vroeg hij, dat had hij haar eens verteld en dat wist Joanna maar al te goed. De vrouw rommelde in haar tas en telde het geld nog eens na, voor ze het in een enveloppe zou gaan steken, om te zien of ze nog steeds genoeg geld had. Ze zou opgelucht hebben gezucht na het tellen van het geld. Ze had nog genoeg. Ze stak het in de enveloppe. Gelukkig had ze nog genoeg anders kon ze haar dagelijkse portie wel op haar buik kunnen schrijven of misschien was er daar geen plaats meer voor door al die tatoeages die haar buik al vulde. Ze kon het altijd nog op haar hoofd schrijven. Joanna veronderstelde dat de vrouw niet zo dom zou zijn om een tatoeage in haar gezicht te plaatsen. Als zo’n vrouw dan al bestond. Waarschijnlijk bestond er wel zo’n iemand. Een iemand die heel hard op de beschrijving van Joanna leek. Maar dat deed er nu niet toe. Joanna liet haar fantasie gewoon even tot leven komen. Dat was alles. Niets meer of niets minder. En dan kwam Jack plots tevoorschijn als een plotse tumor op iemand zijn lijf. Hij zou naar de vrouw zijn toegestapt met zijn modellenpass, zo noemde Joanna dat. Er was gewoon geen betere beschrijving mogelijk voor de bepaalde pas waar Jack mee liep. Eigenlijk verdiende hij het niet om de kost te verdienen met zijn criminele moord –en dealzaakjes. Neen, hij had misschien eens moeten proberen een carrière te beginnen als model. Hij had er het uiterlijk en de pas toch voor. De rest viel vanzelf wel op zijn plaats. Misschien was het zijn verleden dat hem te parten zou spelen. Maar niemand hoefde toch te weten dat Jack voor zijn modellenwerk zijn geld verdiende aan lugubere zaakjes? Dat moest hij gewoon toch niet op zijn cv schrijven? Dan was alles toch zo opgelost? Als hij dat niet zou doen dan had hij heel het castingsbureau in één klap kunnen overtuigen. Zeker als hij ze geen keuze gaf door ze met de dood te bedreigen. Er verscheen een oogverblindend glimlach op het gezicht van de vrouw dat er buiten haar wallen knap uitgezien zou hebben. Ze zou felblauwe ogen hebben gehad. Misschien had ze voor de gelegenheid zelfs wel wat make-up op gedaan. Een rode kleur op haar lippen en zwarte mascara op haar wimpers zouden haar gezicht goed doen. Dan viel de aandacht tenminste niet op die overdreven wallen. Misschien had de vrouw gewoon een groot slaapprobleem, dat kon altijd wel eens. Joanna had ook wel eens last gehad van slaapproblemen. Net zoals vanavond. Hopelijk dreven deze fantasieën haar stilaan in dromenland. Dan kon ze tenminste nog enkele uurtjes slapen voor de spuuglelijke klokradio drie uur zou gaan aangeven. Nu stond Jack pal voor de vrouw. Hij glimlachte zijn spierwitte tanden bloot en stak vriendelijk zijn hand uit naar de vrouw waar hij de naam even vergeten van was. De vrouw schudden zijn hand. Namen deden er dan ook niet toe. Voor hem deed alleen het geld dat hij verdiende er toe en de voldoening, die hij als een grootte portie adrenaline door zijn lijf voelde stromen. De rest boeide hem niet. Hij kon zijn klanten ook laten betalen met seks. Met de openbaring van vrouwelijk schoon kon hij ze ook laten betalen maar daar had hij het niet voor. Soms had hij er wel zin in. Gebruik even je werkende hersenen en bedenk wat er dan zou kunnen gebeuren als Jack er wel zin in had. Het gebeurde niet vaak dat Jack belande met zijn “klanten†in een bed. Een kramakkelig bed dat elke beweging extra in de verf zette door een kreunend geluid. Of dat vertelde Jack Joanna tenminste toch. Het kon ook altijd een leugen zijn. Je kent mannen, toch? Grootte fan van alles dat hun schamende gewoontes kan verdoezelen. Dat waren ze in de ogen van Joanna. Misschien zat ze niet ver van de waarheid. Wie zou het zeggen? ‘Heb je het geld?’ Zou Jack hebben gevraagd. De vrouw zou geknikt hebben terwijl ze naar de enveloppe zocht met het gepaste geld in. Als ze die gevonden had duwde ze hem in zijn handen. Hun vingers raakte elkaar aan voor een paar seconden waardoor hun ogen elkaar even kruiste. Niet genoeg voor Jack om met haar in bed te kruipen. Daar was wel wat meer voor nodig en daarboven zou hij er ook geen zin in hebben. Hij had al een boontje voor een lekker wijf, had Jack Joanna al eens verteld. Misschien zou vrijen met een andere vrouw voor hem aanvoelen als bedrog tegenover de vrouw waar hij van hield. Wie weet. Joanna wist het in ieder geval niet. De naamloze vrouw wist het waarschijnlijk ook niet. De enige die het wist was Jack. De man zelf. Hij opende de enveloppe en telde het geld na. Het was genoeg. Spijtig, Jack zou vandaag wel eens zin hebben gehad in het geven van een pak slaag. Maar dat maakte niet uit. Hij kon straks wel eens één van zijn werknemers een goeie klap verkopen, misschien zelfs wel meer dan dat, voor een slecht gedane moord. Joanna zag haar vriend wel in staat voor het doen van zo’n dingen. En gelukkig deed ze dat dan zou ze tenminste niet verbaast zijn als hij ooit eens uitviel tegen haar. Geloof haar, dat was al eens gebeurd, meer dan één keer. Jack gaf haar de dosis en weer raakte de vingers van beide personen elkaar. Weer niet goed genoeg voor Jack. Voor de vrouw daarentegen.. ‘Wanneer wil je nog een dosis?’ Vroeg Jack om de stilte te verbreken. De man hield niet van stiltes. Dan werden al je gedachten te luid, had hij eens gezegd tegen Joanna. Hij had zoveel gezegd. Misschien wel te veel. ‘Morgen.’ Antwoordde de vrouw smachtende naar meer en meer drugs. Het zou haar dood wel eens worden als ze zo door ging. Je kon het de vrouw niet kwalijk nemen. Ze had de drugs nodig om haar leven te overleven. Om haar trauma’s even te vergeten. Om de wereld rondom haar te vergeten. Die gewoon even buiten te sluiten. ‘Dan komt mijn collega ze morgen brengen. Zelfde plaats, zelfde tijd.’ ‘Goed.’ ‘Wat is je naam nu weer?’ Vroeg Jack nieuwsgierig. ‘Waarom wil je dat weten?’ Vroeg de vrouw verbaasd. ‘Soms weet ik graag de naam van mijn klanten.’ Gaf Jack toe met een glimlach. Die glimlach paste bij een typische hartenbreker of een typisch model. Joanna was er zeker van dat haar vriend vroeger veel harten had gebroken. Eindeloze romances die eindigde in gebroken vrouwelijke harten. Joanna zag de gebroken stukken al op de grond liggen. ‘Ally .. Ally Dickens.’ ‘Ally..’ Zei Jack bedenkelijk terwijl hij haar naam nadrukkelijk uitsprak. Jack zou zich op dit moment proberen te herinneren of hij haar naam ooit eerder had gezegd. Of ze haar naam ooit eerder prijs had gegeven aan hem. Had hij haar al eens eerder ontmoet voor het aanbieden van drugs? Voor haar langzame dood? Ally was vast een nieuwe klant. Misschien had Quinten, zijn broer, haar eerder bediend en kwam haar naam hem daardoor niet bekend voor. Jack haalde zijn schouders op. Het moest niet perse Quinten zijn die Ally bediend had, de vorige keer, het kon ook iemand anders zijn. Oasis, Frank, Peter of Floyd bijvoorbeeld. Deze namen verzon Joanna niet, die mensen met deze namen werkte wel degelijk voor Jack. En ze kende hen. Persoonlijk. ‘Ik wens je nog een fijne dag verder. Veel plezier met je bestelling.’ Zei Jack terwijl hij op het punt stond weg te gaan. Hij had zich zelf al omgedraaid. Ally greep hem vast bij zijn jas en draaide hem zo naar haar toe. Ze ging op haar tenen staan en fluisterde in zijn oor: ‘Zorg ervoor dat Quinten morgen niet komt..’ De fantasieën van Joanna werden verstoord door een krakkend geluid. Het geluid dat ergens in haar huis weerklonken. Haar ogen gleden naar de radioklok alsof dat ding haar zou redden van een mogelijk vervroegd einde aan haar leven. Nog geen drie uur... - Het begon me een beetje te lang te duren. Maar wat kon ik doen? Als ik nu naar binnen zou glippen was heel mijn plan verneukt. Ze moest eerst zelf een einde maken aan haar leven voor ik mijn slag kon slagen. Als het nog lang zou duren dan zou ik toch maar zelf een einde gaan maken aan haar leven en daarna nog wat doen. Het was niet zomaar wat. Het was veel meer dan zomaar wat maar wat het precies was daar kwam je wel achter als ik nog te lang moest wachten op die éne actie. Had ze me dan echt zo bedrogen? Ik had zelf de brieven gelezen en het waren brieven die je alleen schreef als je een einde ging maken aan je leven. Ja, die brieven had ik gezien toen ik eens een keertje stiekem was binnen geglipt in haar huis. Ze had er zelf om gevraagd. Het rolluik was maar voor de helft dicht gedaan en het vliegraam dat in het raam stond nodigde je uit om binnen te komen en gezellig wat koffie te komen drinken terwijl iedereen het huis uit was. Uit mijn onderzoek had ik vernomen dat moeder van mijn slachtoffer Sara Haler heette en haar vader Timo Paterson heette. Ik had de dag van de inbraak gehoord dat er niemand thuis was. Er was op die dag geen geluid te horen in het huis. Geen ademhaling, geen geluid van de tv of van de computer. Hellemaal niets. Ik zag mijn kans om even in te breken en een beetje te snuffelen in de kamer van Joanna. Ja, Joanna was mijn slachtoffer. Op mijn hoeden duwde ik het raam wat naar de linkerkant zodat ik naar binnen kon komen. Het vliegenraam stond aan de rechterkant van het raamuiteinde. Het was ook een mogelijkheid geweest dat ik het vliegenraam eruit schopte. Dat was dan ook mijn eerste plan geweest. Het basisplan. Maar er was één keerzijde aan dat plan. De ravage die het plan zou aanrichtte. Een kapot vliegraam in het huis van die familie zou aangeven dat er iemand was ingebroken. En dat gaf dan weer aan dat ze de politie zouden bellen. Misschien zouden ze dan de vingerafdrukken van mij op het vliegenraam vinden en dat wou ik niet. Ik wou niet opgezocht worden en een borgsom betalen voor het inbreken in een huis, ook al zou er waarschijnlijk niets gestolen zijn. Misschien zou het wel erger met me aflopen als ze ondervonden wat ik ervoor ook nog allemaal had mispeuterd. Neen, dat was het laatste wat ik wou dus bedacht ik een ander plan. Het raam openen. Misschien is het handig voor je om te weten dat het een heel groot raam was. Het nam heel de voorkant van het huis in waardoor je de goed verzorgde voortuin kon zien als je achter het raam stond. Uiteindelijk had ik het raam open gekregen. Ik had het raam meteen achter me gesloten. Je weet maar nooit. Misschien kwamen ze zo meteen wel weer terug en dan wou ik niet dat ze al een vermoeden hadden dat er iemand in hun huis zat. Dat was weer het laatste wat ik wou. Het laatste waar ik op zat te wachten. Stil sloop ik naar de kamer van Joanna, die ik door mijn achtervolging al meteen wist te vinden. Hij lag boven. Je moest de mooie draaitrap nemen die leed naar de tweede verdieping van het huis en dan kwam je meteen uit bij Joanna ’s kamer uit. De eerste deur die je boven tegen kwam was die dat naar haar kamer leed. Als ik was aangekomen in haar kamer begon ik rond te snuffelen in haar kamer. Ik opende een aantal schuiven. Niets speciaal. Ik opende de grootte kast die tegen een zwarte muur stond. Heel de kamer was trouwens zwart geverfd. Het gaf de kamer een sobere uitstraling alsof je jezelf begaf in een kamer des doods. Er waren verschillende posters tegen de muur gekleefd. Misschien moesten die de kamer wat opfleuren. Die missie was wel gefaald, als je mijn mening vroeg. Op de posters vond je verschillende bands, veronderstelde ik. Ik dacht dat het metal bands waren maar zeker wist ik dat niet. De zangers en andere bandleden hadden tenminste toch pikzwarte haren en donkere make-up aan. Het leken wel mislukte meiden zonder borsten. Misschien hadden ze allemaal wel borstkanker en hadden ze hun borsten laten weg snijden en omdat ze dat gemeen hadden besloten ze een groepje op te richten. Een groepje waarin de ene veel te luid op een gitaar speelt, de andere achter een drumstel zit en de andere zingt of eerder schreeuwt over de dood, over de donkerte van het leven. Tussen de posters waren ook een paar tekeningen te vinden. Ik trok er één van de muur die ik wel voor mezelf wou houden. Het was een tekening van een vrouw in kledij waarbij al haar vrouwelijke delen bijna zichtbaar waren. Ik wou dat ik ook zo’n dingen kon tekenen. De tekening had er vrij realistisch uitgezien. Hij zag er nog steeds realistisch uit, eigenlijk. Ik had hem bij me thuis in een speciaal boek geplakt. Een boek gevuld met leuke spullen en dingen van mijn slachtoffers. Misschien was ik, toch, na nader inzien, een paranoïde stalker. Ik hield dan geen agenda bij met noties over alles betreffende de achtervolging van mijn slachtoffer maar toch hield ik dingen bij van ze. Dat maakte me misschien even paranoïde. Misschien. Wie weet? Ik niet. Jij misschien? |
| 03-03-13 11:50 reactie 7
|
|
|
Verwijderde gebruiker Berichten: 3539 |
Wauw, gigantisch spannend Leest ook erg leuk 1 tip: zet je vervolg in een aparte nieuwe topic, da's handiger  |
| 03-03-13 11:54 reactie 8
|
|
|
JustAGirlCalledAlison Berichten: 34 |
Dankjewel, ik doe mijn best. Ja, dat zal ik zeker doen want je hebt gelijk. |
| 03-03-13 12:01 reactie 9
|
|
|
Verwijderde gebruiker Berichten: 3539 |
Ja, dat merk je ook als je het verhaal leest. Want het is echt heel goed |
| 19-03-13 20:59 reactie 10
|
|
|
Verwijderde gebruiker Berichten: 220 |
waarom plaatste je dit ook niet bij korte verhalen?? |
| 19-03-13 21:31 reactie 11
|
|
|
JustAGirlCalledAlison Berichten: 34 |
Het staat normaal wel bij kort verhalen, hoor  |
| 20-03-13 15:52 reactie 12
|
|
|
Verwijderde gebruiker Berichten: 322 |
waarschijnlijk bedoeld hij de website www.1001korteverhalen.nl maar wat een verhaal, ik ga meteen het volgende deel lezen, spannend! liefs |
| 20-03-13 18:14 reactie 13
|
|
|
JustAGirlCalledAlison Berichten: 34 |
Oh, zo. Ik wist niet dat dat bestond, haha. Ik zal het daar ook eens op plaatsen  Dankjewel, dat je mijn verhaal leest en het dan ook nog eens spannend vindt liefs terug |
| Naar boven | |
Berichten: 34 
Berichten: 10 
Berichten: 3539