1001 Gedichten
Korte verhalen check: column: Het grote lege boek
 02-04-13 19:33startpost
|
|
|---|---|
|
jellzzz Berichten: 31 |
Vandaag heb ik voor mijn 16e verjaardag een boek gekregen. Dat is op zich niet zo vreemd, ik houd van boeken en verhalen alsof het mijn eigen kinderen zijn en iedereen geeft mij altijd boeken. Maar dit was een bijzonder boek. ik heb namelijk een leeg boek gekregen. Een leeg boek, meer dan 200 pagina’s met helemaal niets. Eentje die nog helemaal gevuld moet worden met mijn ideeën, verzinsels, verhalen en hersenspinsels. Dus nu ligt dat boek voor me, en ik word toch een beetje bang. een mooi boek is het, met een stoffen kaft en geel bruine pagina’s. als ik er wat doorheen blader en met mijn vingers langs de randen van de dikke bladzijdes wrijf voelt het net alsof deze bladzijdes me uitnodigen om ze te vullen. Ik stel me voor hoe mijn boek er uit zou zien als elke pagina beschreven is, en smelt bijna van verlangen. Het idee dat mijn gedachten op dit mooie papier staan werkt aanstekelijk, en bijna lukt het me om mijn pen op het vel te zetten en iets te schrijven. Toch is er iets in mij dat me tegen houd. alsof ik bang ben die grote leegte die elke pagina uitstraalt te vullen, alsof ik bang ben al die ruimte in te nemen. Niks is er moeilijker dan beginnen. Het kost mij fysiek kracht om mijn hand er toe te dwingen iets op papier te zetten. Maar nu staan ze er dan toch, die eerste woorden in het grote, lege boek. en nu die ene bladzijde volgeschreven is lijken alle overige pagina’s opeens nog veel leger. Het is bijna angstaanjagend. Waarom ben ik toch zo bang om mijn gedachten neer te pennen? Dat is een vraag die me al sinds mijn eerste gedichtje bezig houd. verhalen, gedichten, spinsels, hersenkonkels en dromen, ze hebben altijd in mijn hoofd gezeten. het liefst zit ik in mijn hoofd in plaats van in de echte wereld, en daar is een rede voor: de echte wereld is zo verdomd begrensd. Alsof je in een benauwd kleine kamer zit en je haast niet kan bewegen, overal stuit je op een muur. Maar in mijn hoofd kan ik alles, is alles mogelijk, en zijn alle muren keurig weg gesloopt. En deze heerlijke wereld wil ik graag met iedereen delen, dus wat ga ik doen, ik schrijf het op. En dan komen we bij het probleem van het lege boek dat gevuld moet worden. dan komen we bij het probleem van schrijven überhaupt. Langzaam, bij elke letter die ik schrijf, verlies ik een beetje van mijn gedachten en geeft ik dat stukje aan de wereld. Vanaf het moment dat het woord op papier staat is het niet meer van mij. Het is niet meer de grenzeloze gedachte die het was, het is opeens een zin, een woord, opgebouwd uit letters. Elk woord wat er staat betekend precies wat het betekend. Weg grenzeloosheid. Je kunt iets dat geen enkele vorm van grenzen heeft niet proppen in iets met muren, structuur, regels. Net zoals het niemand ooit zou lukken om het universum in een mosterdpotje te stoppen. Woorden zijn maar woorden, en ook al zijn het de mooiste dingen die er bestaan qua communicatie, het blijven woorden, en woorden hebben jammer genoeg duidelijk aangegeven grenzen. Met nog niet al het talent van de wereld zou een schrijver ooit precies het gevoel van verliefd zijn kunnen beschrijven, of het gevoel van iemand zo erg missen dat je het liefst dood zou willen zijn. Misschien is het ook daarom dat een schrijver waarschijnlijk nooit “uitgeschreven†is, het doel wat je wilt bereiken is technisch gezien onbereikbaar. toch blijf ik het proberen, ook al is het maar om mijn hoofd wat leger te maken, en mijn boek wat voller. |
| 02-04-13 21:49 reactie 1
|
|
|
marill Berichten: 1058 |
leeg is het boek daar in die hoek vol zit mijn hoofd het hunkert naar het boek dat mijn gedachten rooft |
| 04-04-13 11:51 reactie 2
|
|
|
jellzzz Berichten: 31 |
Mensen die gedichtjes schrijven over mijn column, wat een luxe  |
| 14-04-13 09:23 reactie 3
|
|
|
marill Berichten: 1058 |
graag gedaan hoor, worden je bladzijdes al wat voller? |
| 19-04-13 09:37 reactie 4
|
|
|
jellzzz Berichten: 31 |
Zoveel woorden in mijn hoofd Zoveel ruimte in mijn boek Maar langzaam, heel langzaam Raken de bladzijden Vervuld met inkt en Mijn gedachten |
| 19-04-13 10:41 reactie 5
|
|
|
Verwijderde gebruiker Berichten: 171 |
Bij het zien van Het grote lege boek....ach jellzzz....doe het er maar niet van in je broek! Inspiratie komt en gaat... net als de wind...neem dit van deze opa aan...mijn kind! |
| 21-04-13 17:23 reactie 6
|
|
|
marill Berichten: 1058 |
opa vertelt over vroeger dagen hoe hij in de schoolbank gezeten boven een opstel zat te zweten want je moest het niet wagen om wat advies te vragen de kroontjespen bleef vol verlangen boven de inktpot hangen de inktlap lag naast je schrift ja kinderen, toen was er nog geen stift nog zie ik hoe de nieuwe pen blinkt voordat hij verdween in de inkt met krullende letters moesten we schrijven ach hoe vaak moest ik nablijven omdat ik de hoofdletters niet meer wist al verzon ik wel een list moeder lag in het ziekenhuis en niemand was er thuis voor mijn arme broertjes en zus zo vulde ik mijn schooldagen dus |
| 28-04-13 11:26 reactie 7
|
|
|
Verwijderde gebruiker Berichten: 171 |
leuk op het bovenstaande ingegaan al is dit niet helemaal mijn autobiografie. Dat op school klopt wel. |
| Naar boven | |
Berichten: 31 
Berichten: 1058 
Berichten: 171