1001 Gedichten
Korte verhalen check: Vrees me, Verwoest me, Breek me
 27-04-13 16:41startpost
|
|
|---|---|
|
Verwijderde gebruiker Berichten: 244 |
Vrees me, Verwoest me en Breek me. Voorzichtig houd ik de boeken vast. Langzaam streel ik één voor één hun kaften. Zonder ze ook maar één second los te laten met mijn ogen, leg ik ze neer. Ik denk. Ik denk. Ik denk. Langzaam kom ik los van de wereld en klim als het ware in mijn perfect-gepaste pyjamabroek. Het tweede boek ligt op mijn schoot. Ik kijk ernaar. Zo sla ik de kaft open. Mijn ogen lezen vanzelf het eerste blad, gevolgd door het tweede en het derde … Vrees me Verwoest me Breek me Ik open mijn ogen als de eerste zonnestralen piepen door de spleten van mijn gordijnen. Ik glimlach. Even zelfzeker als altijd sta ik op en trippel op kousenvoeten rond in mijn kamer. Mijn kamer is niet groot, maar meer dan groot genoeg. Ik kleed me aan en maak me klaar voor school. Geen idee waarom, maar ik ben vrolijk. Ik ben altijd vrolijk. Altijd vrolijk. Altijd vrolijk … Ik praat nooit, alleen in mijn hoofd. Het nut van praten snap ik niet, ik bedoel ik kan prima leven zonder. Stilte is veilig, stilte is mooi, stilte is alles. Niet alles, maar een groot deel van alles. Ze zeggen dat ik een denker ben. Kunnen zij toch niet weten? Alsof ze in mijn hoofd kunnen kijken en naar het kleine stemmetje luisteren dat ik nu gebruik. Dat ik zo vaak gebruik, om te praten zonder dat iemand het hoort maar ook om te lezen. Ik hou van de geur van boeken, de inkt die vers op de bladeren is gedrukt. Misschien wel speciaal voor mij in die volgorde op een blad neer geschreven. Deze woorden zijn kots, mijn pen is mijn slokdarm en dit blad papier is mijn teiltje. In de verte zie ik de gele schoolbus al. Daar zitten sommige kinderen van mijn school op. Ik glimlach. Ik ben vrolijk. De deuren van de bus glijden voor me open, ik stap op. Sommige dagen zijn gemaakt om naar school te gaan. Ik laat me glijden op de laatste rij en neem mijn boek voor de busrit. Aangezien ik ver van de school woon, zitten er nog niet zoveel mensen op de bus. Ik hou van het eerste halfuur van de busrit, de rust. Geen geduw of getrek, geen gescheld om zitplaatsen. Gewoon tijd om te lezen, alleen ik en mijn boeken. Jammer genoeg gaat die tijd altijd veel te snel voorbij, voor je het weet stapt een reusachtige groep luidruchtige mensen op en is van rust geen sprake meer. Die mensen noemen we de popu’s. Zij hebben vrienden zat en zien er altijd zoveel beter uit dan alle andere meisjes en jongens van mij school. Geen idee waarom dat komt. Iedereen behandelt ze alsof ze helden zijn. Maar ik niet, ik niet. Onwillekeurig glimlach ik als ik zie dat iemand tegen het raam ligt te slapen. Zonder succes probeert een vriend hem wakker te porren. Vrienden heb ik niet echt. Ik ken wel mensen en ik loop soms wel bij hen. Maar aangezien ik liever niet praat, laat iedereen me maar wat lopen. Ik probeer nog wat te lezen in mijn boek, maar de popu’s hebben het blijkbaar te druk met heel de bus bij elkaar lachen. Ik vraag me af wat er altijd zo leuk is bij hen. Ik denk. Ik denk. Ik denk. Sommige dagen zijn gemaakt om naar school te gaan en glimlachend en een beetje (te) vrolijk loop ik door de poorten van mijn school. Dit slaat compleet nergens op, en dat weet ik  het is niet mijn beste schrijfsel en dat weet ik Het is nog niet af en dat weet ik Ik heb geen idee hoe ik er aan ben beginnen schrijven maar ik denk, ik denk, ik denk |
| 27-04-13 17:02 reactie 1
|
|
|
Verwijderde gebruiker Berichten: 3539 |
Persoonlijk vind ik het een mooi verhaal. Het leest ook mooi en prettig. En het is voor een groot deel herkenbaar. Van mij mag je doorgaan met dit verhaal. |
| 27-04-13 22:47 reactie 2
|
|
|
marill Berichten: 1058 |
boeiend om te lezen, gek maar ik herken veel van mezelf erin, ga door, ga door, ga door |
| 29-04-13 00:00 reactie 3
|
|
|
Patros-Fibros Berichten: 4572 |
Vooral plaatsen, zou ik graag bij nijn favorieten zien |
| 02-05-13 23:31 reactie 4
|
|
|
Verwijderde gebruiker Berichten: 244 |
Met engelengeduld loop ik door de gangen als ik het juiste lokaal zoek. In het begin van het schooljaar is dat altijd een beetje zoeken. Ik ben niet nieuw op deze school, ik weet de lokalen zijn. In tegenstelling tot de meeste andere leerlingen kan ik niet wachten om te beginnen met de lessen. Bijleren is leuk. Verrassend hoe alles op een bepaalde manier altijd klopt. Vooral wiskunde is fantastisch, getallen liegen nooit. Kunst interesseert me ook enorm. Heel anders dan de perfectie van wiskunde mag alles in kunst, als je er maar genoeg over kan zeveren. Ik grinnikt, gewoon omdat ik dat kan. Ik sla me moeiteloos door de eerste dag. Geloof het of niet maar ik ken al nieuwe mensen. Meestal gaat het zo, de eerste dagen met de nieuwen op deze school omgaan zodat ze niet alleen zijn. En dan later, als ze zich al beter thuis voelen, kijken ze toch over je. Gewoon omdat iedereen één van de popu’s wil zijn. Ik niet. Misschien de eerste weken dat ik op deze school kwam wel. Maar dat veranderde toen ik zag wat de met de minder populaire kinderen deden. Ik bedoel, men moet je niet aanbidden omdat je op mensen pikt die zich niet kunnen verweren. Wel, ik verweer me, maar niet op de manier dat ze verwachten. Ik schrijf, alles. En ik denk, ik denk , ik denk. Ze zijn een soort van bang van mij, denk ik. Hoop ik. Vrees me. Ik ben een heel normaal meisje. Geef me woorden, en ik zal ze voor je betoveren tot mijn liefde voor jou. Vrees me Verwoest me Breek me en nog zoveel meer tedere handen omkransen mijn gezicht en langzaam vullen mijn ogen en mijn neus zich met de heerlijkste vlinders en bloemen want jij, mijn liefste betoverd mij met je ik-ben-alles-wat-je-nodig-hebt zelf-bouw-pakket langzaam zet ik je in elkaar met de tederheid zoals alleen wij die kennen want jij, mijn liefste betoverd mij met je ik-zal-bloemen-in-mijn-haren-planten voor je alledaags boeket nooit zal ik de bloemen die jij me geeft herschikken want jij mijn liefste betoverd mij met je kom-bij-me-en-vergeet-alles de gratis liefde die jij me geeft vrees me verwoest me breek me Ik zag hem voor het eerst toen hij de tweede dag van het schooljaar vrolijk de klas binnenkwam. Spontaan plofte hij neer in de lege bank naast me. Geen idee of hij dat deed omdat dat de enige bank was die vrij was of omdat hij vond dat ik er leuk uitzag. Vrijwel direct begon hij bellen te blazen met zijn gekke paarse kauwgum. En ik viel, als een baksteen. Nog nooit ben ik zo hard gevallen voor iemand. Zelfs niet toen die ene keer dat ik struikelde en recht voor één van de popu jongens op de grond smakte. Redelijk elegant was het wel, want na de nodige koprollen en pirouettes waande ik me even een ballerina. In ieder geval, nu viel ik twee keer zo hard. Was het niet voor zijn donkere krullen, dan wel voor de uren papiergesprekken die we hadden tijdens alle lessen. Papiergesprekken zijn gesprekken op papier, wat redelijk logisch is. Wat begint met een simpele hoi, eindigt vaak met een urenlang gesprek over welke leerkrachten al dan niet hun diploma bij de cornflakes hebben gekregen. Behalve tijdens wiskunde, dan moet hij maar even schrijven met zichzelf. Wiskunde is mijn uur waarin cijfers niet liegen. Maar voor de rest van de uren is hij van mij. En ben ik van hem. Want mijn pen heeft zin. Soms schrijft hij niets, soms schrijft hij mij een uur aan een stuk. Gewoon om even te laten weten dat hij mijn trui met de paarse krullen de leukste is. Want hij houdt van paars. Net zoals hij van schrijven, tekenen en nadenken houdt. Net hetzelfde als waar ik van hou. Ik denk. Ik denk. Ik denk. Maar voor een paar keer denk ik niet alleen, ik denk samen met hem. Telkens als hij de eerste woorden van een papiergesprek op een blad zet, verwoest hij me vanbinnen. Met zijn ogen die meer zullen zien op 5 minuten dan ik in heel mijn leven. Zo opmerkzaam is hij. Nooit mist hij een beweging van mij, nooit. Hij verwoest me met zijn perfecte manier van bij me zijn. Hoe hij naar me kijkt en elke subtiele beweging waarbij hij heel even mijn lichaam aanraakt. Neem me vast, mijn god! Hij verwoest me met zijn betoverde krullen waarmee hij me altijd weet te raken. Gewoon omdat hij mijn gedachten leest en ze dan zo precies op papier weet te zetten. Verwoest me. Duizend ogen zijn op ons gericht, iedereen staart naar ons. Ik wil je, ik wil je, ik wil je! Op het moment dat alle witte duiven van heel de wereld opvliegen om ons het perfecte momentje te geven, word ik wakker. Tevergeefs roep ik mijn droom terug. Nu weet ik het wel zeker |
| 12-05-13 13:51 reactie 5
|
|
|
merel12 Berichten: 45 |
ik heb net het eerste en derde boek gelezen mooi verhaal. |
| Naar boven | |
Berichten: 244 
Berichten: 1058 
Berichten: 4572