Valentijn van mijn dromen

de nacht valt aan
meedogenloos verdrijft hij mijn doen en laten
bevrijdt hij mij van wat moet en hoort
verovert hij zijn greep op het bewuste
in zijn opmars ongestoord

ik geef mij over
gewillig, want verzet is voor de dag
omringd door het donker, ontwapend door rust
drijf ik dieper weg naar plaatsen
waar ze wacht, waar ze kust.

daar ligt ze
speels kleurt ze de nacht in, met haar glanzende huid
streng kijkt ze hem aan wanneer zijn hand naar haar reikt
haar schitterende blik bevelend:
geef ons nu tijd

ze opent zichzelf
schaduwen smelten in ons vuur van verlangen
waar het donker ons op afstand benijdt
daar zijn we samen
tot het licht ons weer scheidt