Vrij zijn, het contrast

Vrij is wat ik zou zijn
maar het lukt me niet.
Ik blijk gebonden aan dat wat ik niet wil
en aan alles wat een mens niet ziet
Het ontastbare, de schimmen
aan de vreugde en het verdriet
Het schreeuwt in me van binnen
maar je hoort het niet.
Het bonkt, is tevens stil
Waar moet ik beginnen?!
Ik zie niet eens het verschil



Niet tussen wat is
en wat zou moeten zijn
Niet tussen zo groot
en tussen zo klein
Niet tussen de zon
en de regen
Niet tussen waar ik begon
en waar ik stil heb gelegen
Niet tussen wat ik mis
en eigenlijk al heb.
Niet tussen echt
en niet tussen nep.
Niet tussen wat ik zeg
en eigenlijk bedoel
Niet tussen wat ik ontken
maar eigenlijk toch voel.

Ik ben de grootste van allemaal
de leugenaar, de illusionist
Want heel globaal
weet ik wel wat er mist
Het inzicht en de kennis
ik heb het al'maal
Maar als ik zie wat er niet is
en het is niet in jouw taal
Wat moet ik dan nog zeggen
om me duidelijk te maken
of alles te weerleggen
Hoe kan ik je dan nog raken?

Ik zie wat er gebeurt
het is duidelijk in contrast
volledig gekleurd
met een zwart-witte kwast
Het schilderij is bijna af
je hebt jouw deel niet geverfd
En misschien is het maf,
toch heb ik jouw naam op het doek gekerfd.

Vrij is wat ik zou zijn
en er is niets dat me weerhoudt
Vrijgevochten, met mijn kompas
met het zwijgend goud
Hef ik mijn volle glas
navigerend tussen goed en fout
om een toast te geven
Er is niets dat me nog tegenhoudt
Dus ik proost op het leven