Hulp aan moordenaars

Hoe stonden ze daar
En voelden zich zo machtig.
In meerderheid met elkaar,
Hun gelijk waarachtig.

Doodsverachting in hun ogen,
Sloegen en martelden ze hem.
Zijn nabestaanden voorgelogen,
Niemand hoorde nog zijn stem.

Ze voelden zich zo veilig.
Hij klaagde hen nooit meer aan.
Zijn sterven, geloofden ze heilig.
Gaf hen ruimbaan.

Maar niet alles in ’t leven,
Loopt langs effen pad.
Eens, na eindloos streven,
Heeft men ’t hoogtepunt gehad.

Dan is men aangewezen op een ander.
Houdt men de handen op,
Bedelend om ’t één of ’t ander,
Buigt men de trotse kop.

Wie beschrijft onze ontsteltenis,
Hoe Híj, Die wij hadden verworpen,
Thans onze weldoener is,
Ons niet in gevang heeft geworpen.

Egbert Jan van der Scheer

Naar Genesis 45: 1 t/m 3