De Jachtpartij

Telkens weer
Diezelfde angst
Gaat hij jagen
Ik ben vangst
Vast in mijzelf gevangen
Kruipend naar een hoek
Mijn armen enige bescherming
Voor als hij ’t weer moet
Moet doen
Moet schreeuwen
Moet slaan
In mijzelf, bij elke slag: STOP!
maar ’t is nooit zo snel gedaan.
Elk zet tot krachtig geluid
Wordt weggespoeld door angst
En verstrikt in zijn greep
vervangen door een zucht.

Na elke jachtpartij
Volgt een vloed van tranen
Een storm van waarom ik.
Maar het ergste komt telkens achteraf
Die emotieloze blik
Aan één gedachte blijf ik trouw
Ooit stopt het wel, ooit komt het wel goed.
’t Is omdat ik van hem hou
Dat ik telkens opnieuw boeten moet.
’t Is een verschrikkelijke cirkel
Waar ik zelf echt niet uitkom
Maar
Wie zal mij geloven
Als ik zeg dat die lieve man
’s Avonds als hij alleen met mij is
Zich niet beheersen kan.