Durf te leven

Dwarrelend,langzaam vallend,
Komt de sneeuw hier naar benee.
Genietend kijk ik door mijn raam,
En neem een slokje van mijn thee.

Wat weet het leven met al zijn pracht,
Mij zo`n fijn gevoel te geven,
Het is zo mooi en ook zo zacht.
Heerlijk...ik begin ervan te beven.

Zachtjes loop ik nu naar buiten,
De sneeuw dwarrelend op mijn haar,
Enkele vogeltjes die fluiten,
Alsof ze denken, kijk die daar...

Omhoog kijkend, de sneeuw in mijn gezicht,
De kou die me doet sidderen,
Wat prachtig zo, met al dat licht.
Wederom begin ik te bibberen.

Wat kan mij gebeuren?
Levenslustig als ik ben,
En ik begin weer op te fleuren.
Waarop ik weer naar binnen ren.

Ik laat de warmte tot mij komen,
En begin opnieuw te dromen,
Ik wil graag alles geven,
En kan oprecht zeggen,
Ik durf te leven......