Eindeloos gebrek

De wind
Lopend langs mij heen
Eeuwig lopend naar het einde dat
niet komt

Schurend geluid
Van schurend metaal op metaal
Van schurend trein op spoor
Dat zijn geluiden die ik hoor
Op het station, perron

Ik bewonder de verte
Maar hoe ver ik ook kijk
Ik zie niets
Buiten een spoor dat net als de wind
Naar het einde loopt dat
niet komt

Maar dan verschijnt een vlek
Een minuscuul puntje aan het einde van het spoor
En elke seconde wegglijdend
Groeit het maar door en door
Tot hij verschijnt in al z’n glorie
De schurende trein vliegend op ’t metaal
Massa’s mensen, allen met haast
Geen enkele van hen die mij ziet staan

En voor ik het weet is ze er weer vandoor
En sta ik daar weer alleen
Alleen voor dat eindeloze spoor
wachtend tot die ene komt
Die mij redt van de eenzaamheid,
samen met mij naar huis gaat,
en eeuwig bij me blijft

Dus morgen zal ik er weer staan
Morgen vroeg in de ochtendstond
Wachtend op mijn geliefde
Mijn geliefde die
niet komt.