Mijn donkere ziel

Het kampvuur knettert.
De lucht is donker maar in de schemer zie ik de laatste wolk.

De zanderige vloer is koud en het licht dwingt me te zitten in de schaduwen van de bomen om me heen.
Ik heb het koud , hoewel het vuur zacht tegen mijn koude huid aan brand.

Van binnen blijf ik leeg, dat maakt me bleek en moe.
Mijn donkere haren hangen in pieken om me heen.
Achter me hoor ik geluiden.

Ik ben niet alleen.

Het voelt zo , ik ben leeg, ik ben koud.
Ik ben niet de enige, integendeel , ik heb duizenden vrienden om me heen.
Zij begrijpen mij.

Mijn maag knort en mijn tong voelt droog.
De maan komt te voorschijn en het vuur dooft.

Een zachte rook komt van het zwarte hout af en neemt mijn ziel mee naar boven.

Mijn lichaam valt naar achteren en word omarmd door het koude zand.
Mijn ogen sluiten.

Dit was mijn laatste keer.
Daar ga ik , recht omhoog.

Nu weet ik wie er de waarheid sprak.
Nu weet ik wie en loog.