Eenzaam leven

Vroeger was ik altijd vrolijk
Altijd plezier en altijd een lach op me gezicht
Totdat er mensen kwamen
Zogenaamde vrienden
Mij kapot maken van binnen
Omdat jullie aandacht wouden
Eén tegen een groep is niet eerlijk
Dat begrepen jullie niet jij dacht alleen aan jezelf
Nu heb je me leven veranderd
Je hebt me geestelijk kapot gemaakt
Zo is het hoe ik het voel
Nu ben ik bang
Bang voor alles en iedereen
Zelf bang voor me vrienden
Dat ze me verlaten en hetzelfde aan doen
Bang dat me verleden terug komt
Ik lach van buiten en huil van binnen
En er is niemand die het ziet.