Mijn vader

8 jaar geleden verloor ik jouw uit mijn leven en begon mijn wereld heel hard te beven.

8 jaar geleden stond ik opeens alleen in de kou, en besefte ik opeens hoeveel ik van jouw houd.

8 jaar geleden kreeg ik een schot in mijn hart, waardoor het in vele kleine stukjes brak.

Alles was je deed voor een ander,
dat was nooit verandert.

Je werk was je hobby,
met veel liefde en plezier.

Je speelde het allemaal met veel liefde en plezier klaar,
overwerken was geen probleem je maakte elke klus klaar.

Je was altijd zo sterk en altijd daar tot 8 jaar geleden toen was jij opeens klaar.

In de zomer van 2000 werd je ziek, in het geniep.

13 Januari 2001 liet je ons achter, met een leegte die niet was te verwachten.

Nu 8 jaar later is de wond van het schot geheeld maar de leegte is gebleven.

Beseffend dat ik nooit meer iets met jouw kan beleven.

8 jaar later ben ik jouw nog steeds niet vergeten, en als ik terug denk aan die moeilijke tijd begint mijn wereld opnieuw te beven.

Soms zit ik in een diepe put, waar geen einde aan lijkt te komen, dan denk ik aan mijn vader en aan zijn gezicht.

Dan weet ik opeens waar het allemaal aan ligt, en denk ik bij me eigen `wat ben ik toch soms een eigenwijze`.

Nu 8 jaar later begint het me te dagen,
deze pijn kan ik niet meer verdragen.

Soms denk ik laat het leven maar, voor mij is het nu wel klaar dan kijk ik naar je foto en dan is dat gevoel ook weer klaar.

Want ik moet iets van me leven maken voor die ouwe en daarmee is het depri gevoel weer klaar.

Ik kan nog altijd niet stoppen met rouwen, en iedereen die dat zegt dat het zelf kunnen berouwen.

Soms heb ik van die momenten, dan weet ik het allemaal niet meer.

Dan stopt voor heel even mijn leven, en kan ik van woede beven.

Dan denk ik `waarom jij?`,
de man die alles voor een ander deed.

Geen slecht woord voor een ander had, en altijd alles gaf wat hij had.

Waarom geen crimineel die zijn leven niet zal verbeteren, maar een man die nog van alles wou in het leven.

Als mensen zeggen `dit heeft God besloten` dan begint mijn bloed te koken.

Als God dit had besloten, dan had hij voor een terrechte dooie gekozen.

En niet voor mijn vader, mijn held
die nooit iets deed voor het geld.

En als iemand mij zal vragen,
`wie is jouw held?`

Dan kijk ik naar boven, en streel ik mijn hart want daar zit mijn held.

8 jaar geleden werd mijn vader mij afgenomen door het ziek zijn in het geniep.

Ik zal hem altijd missen, nooit voor maar even, maar mijn hele leven.

Een man die alles over had voor zijn gezin, en hij was nog maar op het begin.

Hij een jonge man, ik toen 12 jaar wat is het leven toch raar.