Pijn

Zoveel pijn en verdriet,
Zo verborgen dat niemand het ziet.
Altijd eenzaam en alleen,
Het liefste niemand om haar heen.

Ze gaat naar school en komt weer thuis,
De deur open en zo stil als een muis.
Loopt ze zo snel mogelijk naar boven,
Zoveel mensen heeft ze moeten beloven.

Te vertellen hoe het met haar gaat,
Wanneer ze loopt 's avond over straat.
Met tranen in haar ogen kruipt ze in bed,
Ze had nog maar net de wekker gezet.

De deur werd open gedaan,
Het ging gebeuren daar rolde de eerste traan.
De dag daarna blauwen plekken op haar rug,
Met pijn en verdriet denkt ze aan gisteren terug.

Ze wenst nooit geboren te zijn,
Ze pakt haar spullen en stapt op de trein.
Een brief geschreven en thuis neergelegd,
Niets tegen iets of iemand gezegd.

Tranen van verdriet,
Gelukkig niemand die het ziet.
Op naar een plek waar je veilig bent,
Waar je alleen aardige mensen kent.

Een nieuwe start en een nieuw leven,
Is dit haar nog wel gegeven?
Haar vriendin wist dat er iets was,
Maar besefte alles toen ze de brief las.

Veranderd haar leven ooit naar geluk,
Of is haar leven voor eeuwig stuk.
Ze staart uit het raam naar buiten,
Waar de bijen vliegen en vogels fluiten

Een wereld speciaal voor haar,
Veilig en allemaal verklaarbaar.
Een hemel waar een engel hoort,
Nu is zeker dat niemand haar nog stoort.