Tijd

Een lange weg gestreden
ontelbare druppels van verdriet
intense donderslagen bezeerden het verleden
een lege onderbreking van ons levenslied.

Op de littekens nog voelbaar in mijn ziel
de wonden nog niet geheeld
ontluikt weer het vertrouwen -wat zo diep viel-
nu jij je hart weer voorzichtig met mij deelt.

Na alle verwarde gedachten, een uitzichtloze tijd
drie jaar, twee landen en een zee van elkaar
beslecht zich langzaam maar zeker onze strijd
wordt de wederzijdse liefde overbrugbaar.

De vele tranen schitteren nu van hoop
opgelucht haal ik adem, de verstikking voorbij
mijn tred veert wanneer ik het levenspad beloop
omdat ik weer mag voelen: je houdt van mij.

Het mooie dat was, baant zich gestaag naar het heden
Reikt de toekomst een liefdevolle hand
onze beider harten hebben veel geleden
maar liefde kent -zo blijkt- geen afstand.

Ik voel de blijdschap voor wat weer kan komen
bliksemschichten verlichten nu de sterren in de nacht
paniek achtervolgt me niet langer in mijn dromen
TIJD, wat ben ik je dankbaar voor je KRACHT.