Opgegeven liefde

Ik heb mijn eigen leven te leiden.
Ik heb niet mijn hele leven aan jou te wijden.
Toch zou ik niet willen dat je weggaat,
alleen dat je me iets meer met rust laat.
Als ik je niet zie, fluistert de wind je naam.
Onder de sterrenhemel zie ik jouw gezicht.
Mijn ogen zijn alleen op jou gericht.
Ik weet, het is mijn eigen schuld dat ik zo bezeten van je ben.
Want elke keer als ik je zie en denk dat ik je ken,
weet ik niet meer wie ik ben en kan ik niet meer helder denken.
Wensend dat jij de liefde die ik nodig heb zou kunnen schenken.

Nu heb ik afstand van je genomen,
maar ik zie je nog evenveel in mijn dromen.
Ik weet niet meer wat ik nu moet.
waar is het voor, dat ik zo boet?
Sinds ik weet dat jij niets voor mij voelt,
denk ik: Had ik het niet zo bedoeld?
gevangen in mijn eigen web.
Denkend, dat ik niets meer heb.

Nu gaat het weer ietsje beter met me.
Als zie ik er steeds erger uit, zeggen ze.
Veel moeër en zieker dan ik er al uit zag.
zo voel ik me ook, elke dag.
Ik dacht dat het beter met me ging, maar nu weet ik het niet zeker meer.
Ik heb al zoveel pijn gehad dat ik er niets meer van leer.
Met begon met het pesten, die vreselijke pijn.
Tot ik niets liever wou dan weg zijn.
M'n vrienden hebben me verlaten, ik had er al niet zoveel.
Nu dus nog minder, maar ik weet niet waar ik op beoordeel.
Wie nu mijn vrienden zijn en wie niet, weet ik niet.
Is er dan niemand die zijn vriendschap vrijwillig aanbied?
Het leven doet pijn, zo wil ik niet verder gaan.
Wat heb ik nou verkeerd gedaan?