Geen inspiratie

Ik heb al een aantal weken geen inspiratie gehad voor een gedicht
maar door de rare week zijn mijn handen en geest toch weer gezwicht
Een week die zo feestelijk begon met het slagen voor het examen
van mijn lieve thaise schat, jullie allen kunt dat beamen
Toen kwam daar de koninginnendag aan
ben die dag heel vrolijk opgestaan
er was ouderwets leven op de straat
toeters en bellen men was niet te laat
dus om 8 uur werd de vlag gehesen met de wimpel zoals het hoort
het is zo feestelijk dat is wat mij zo bekoort
begonnen met mijn werk met een vrolijke stem
beantwoorden van vragen wat was ik adrem
kijken naar de televisie over mijn computer
tot ik hoorde een klap en getoeter
ik keek en keek wat zag ik nou daar op de t.v
OMG een auto die hard reed sleurde veel mensen mee
de ontzetting op de gezichten van het koningshuis
deden mijn ogen vastgelijmd zitten aan de buis
mijn hart sloeg over en ik vroeg mij af
waarom krijgen deze mensen zo een straf
ben gelijk naar buiten gelopen
om de vlag half stok te stropen
tranen vloeiden uit mijn ooghoeken neer
niet een paar maar velen keer op keer
je hoort en ziet de beelden van de hulptroepen
je hoort de mensen van pijn ontzetting heel hard roepen
4 doden en vele gewonden was s'middags de balans
waarom kregen deze mens geen kans?
later hoor je weer een slachtoffer bezweken
dit is een van de ergste weken
vanmorgen ja dan lees je de dader heeft het niet gehaald
dat is waar menig mens nu van baalt
en dan vanmiddag o nee het is niet waar
is het bericht wat je niet wilt horen daar
een vriend van een vriend heeft het ook niet gered
ook hem is verder door een gek het leven belet
moet door en mag me het leed van anderen niet teveel aantrekken
heb ook een eigen leven en moet door de stress nu veel mn lijf strekken
soms wil ik me leven geven als ik iets hoor
maar ik moet door, door en door.
Ik zal blijven steunen zoveel ik kan
of het nu een vrouw is of een man
maar zal ook aan mezelf moeten denken
zodat ik kan blijven om die schouder te schenken.