Mijn trouwe hond, Daisy

Ik had een hond, ze heette Daisy
Ze was zo'n lief en aardig beessie
Als ik aan haar denk worden mijn ogen rood
Want mijn lieve Daisy is al wat jaartjes dood

Het is alweer een jaartje of zeven terug
Wel verdomd, wat gaan die jaren vlug
Ik heb haar naar de dierenarts meegenomen
Maar ben helaas niet met haar thuis gekomen

Hij heeft haar toen een spuitje gegeven
Omdat zij ziek was en zo niet langer kon leven
Wat zij had is mij immer nooit verteld
Want deze dierendokter was daarin geen held

Zelfs haar crematie ging niet zoals het moest
En dat maakt mij nog steeds behoorlijk woest
Afscheid nemen was er zelfs niet meer bij
Ze was al gecremeerd, zo vertelden zij mij

Ze is zogezegd zo uit mijn leven gerukt
En achteraf word je pas op de feiten gedrukt
Hoe zij zoveel jaren heeft moeten lijden
Dit had ik waarschijnlijk kunnen vermijden

Helaas voor Daisy was ik daarmee te laat
Hoop nu maar dat zij mij daarvoor niet haat
Wie weet heeft zij het mij allang vergeven
En mij daarvoor een nieuwe kans gegeven

Mijn hond is nu al zeven jaar uit mijn leven
Toch zou ik er een heleboel voor willen geven
Om nog voor een keer haar te mogen zien
En een lange wandeling te maken, bovendien

Zij blijft de liefste hond voor mij
En dat meen ik uit het diepst van mijn hart
Ze zal ook nooit uit mijn gedachten zijn
Daarvoor was ze wel heel apart

Lieve Daisy, ik mis je mijn lieve Dikkie Dik
Ik hoop dat jij zo af en toe net zoals ik...
Nog vaak terugdenkt aan die goede tijden
Toen jij nog geen pijn had en niet moest lijden

Misschien kijk jij nu van daarboven naar benee
En denkt dan, het zit mijn baasje weer niet mee
Weet dan wel, mijn lieve trouwe hond
Dat ik de tijd met jou pas echt geweldig vond