Wolvenmaan

Wolvenmaan streelt de aandacht
immer weerbarstige ziel
oude boom in de duinen
begraven lievelingsdier
hoopvol engelengezang
overbrugt eenzame afstand
het dorp weer bij de zee
de ziel terug in de bossen
zonder heimwee, en geen toekomst
zijn getekende kop in de lucht
de nek gestrekt, de sluwe ogen
snuit, diep ruikend in de wind
diep uit zijn binnenste
komt de verloren adem
schreeuwt de onzinnigheid het uit
in zijn onweerstaanbare gehuil
terug in dit land van trieste regen.