Avondrood

Gekleurd als nooit tevoren schijn je aan de horizon
Ik wist niet dat de stilte die ik deel met jou zo mooi zijn kon
Van alle zijden uit, doorklievende rode kleurenpracht; gracieus
Verlegen lach jij de dag tot zijn end, voorwaar Gods eerste keus

Stilte slechts doorbroken door zwaluwen, gierend, flitsend fel
Mijn gedachten leiden me naar een andere avond, dat ene ‘vaarwel’
Als voerden ze een luchtgevecht met jou rode pracht als bloedig decor
Ik zou wil krijsen als de bezige vogels, helaas geen toon, mijn stem is schor

De warmte poogt mij innerlijk te troosten en me te verwarmen
Jouw kleur van bloed, liefde, passie maar tevens van hartenpijn
Die vertrouwde warmte, wij samensmeltend in elkaar’s armen
Zou dit net als jouw vergankelijke schoonheid oplossen in de maneschijn

Mijn ogen ten hemel gerezen, een radeloos, `n zwijgzame, luide hulpkreet
In jouw rode schijn zoek ik naar antwoorden, terwijl ik de vragen niet weet
De oplossing van de puzzel des pijn die nog geschreven moet worden
Als een moe, oud en versleten renpaard, ik struikel over elke horde

Droeve ogen, spijt, boosheid, onmacht, geen gevoel doorbreekt de impasse
Dromend van de eerste keer, wij samen een team van superieure klasse
Een padstelling, een remise, ik mis jou zo, zonder jou wil ik niet
Starend naar de telefoon zak ik neer, gebroken door pijn en verdriet.

Avondrood, mijn avondrood, langzaam neem ook jij af in kracht
En verdwijn je met mijn gedachten in het donker des vallende nacht.