Nachtwenk

Jouw droeve ogen wenken
mijn te vaak bedrogen handen
breken mijn vingers tastend reiken

verbreken alle banden
en de zware belasting
adopteert mij van de dood

die veel te vroeg mijn zijde draagt
naar het strand, de overbevolkte kuststrook
de zee spoelt mijn adem naar de overkant

waar jij niet langer hart verlangend
naar de zeemeeuwen wuift
rationeel doortastend gootje

je neemt het duister, als een liefje
niet goedkoop, maar voldoende duurzaam
als blinde duiven in een hemelvlucht

Engeland, mijn taal is krom
er heerst zoveel leven in een woordje

"shit"

mijn lichaam gelegen op verwarmend zand
een laatste snik ontsnapt mijn doodstrijd
ik draag het bij me, het virus van de dood
het duister is voor altijd in mijn ledig hart.






.