De ziel

Verwilderde handen graaien
met gekromde vingers
als een gemene lach
naar het schreewend lichaam
dat met zijn eindeloze gedachten
door de hoge golven heen
tracht door te breken.
Alsof het in drijfzand staat
zakt het dieper weg
onder de wiekende klauwen
die zichzelf strelen in hun ijdelheid.
Als een eenzaat verdwijnt het in de ijle lucht.
Met een zachte glimlach
kijkt het hen een laatste keer aan.
In de gekwelde ogen lezen zij
dat zijn ziel nooit zal vergaan.