Mijn leven is dood

Ik was, al van toen ik heel klein was, alleen.
Geen vriendjes, geen kameraadjes.
Ik werd groter,
leerde schrijven en rekenen.
En maakte een vriendin.
Maar het pesten begon al gouw.
Mijn vriendin ging weg.
Ik was terug alleen.
Tot die dag dat ik niet meer kon.
Een mini-busje stopt,
neemt me mee.
Ik zit vast, en weer alleen.
Wie zou me zoeken?
Thuis: mishandeld, School: gepest,
meer niet, hoor.
Maar ik word weer bevriend.
Met een meisje,
die op dezelfde kamer leeft als mij.
Elke nacht opnieuw.
Verkrachting noemt het.
We besluiten, samen,
te ontsnappen.
Maar terug thuis begint het weer.
Mishandeling om niets.
Tegen de pijn,
begin in mezelf te krassen.
Tot weer die dag dat ik niet meer kan.
Mijn grootste geluk,
pleegt zelfmoord.
Samen, jaren doorgebracht,
samen, ontsnapt.
Ik besluit weg te lopen.
Alles in mijn gedachten.
Mishandeling, pesten, alleen zijn, zelfmoord, verkrachting, krassen, weglopen, en zoveel meer.
Problemen die niet opgelost geraken.
die voor eeuwig blijven.
Ik stop aan een brug.
Bang voor gevaar.
Kijkend naar niets,
val ik, naar beneden.
De dood...
Niemand heeft me tot nu toe gevonden.
Ik ben weer eens alleen.