Snijden

Het mes in mijn handen, verlangend naar mijn huid.
Krassen, bloeden, voelen, schuldgevoel.
Tranen prikken achter mijn oogleden, vinden de weg niet meer naar buiten.
Terug naar binnen, terug naar de diepe diepte.
Afsluiten voor het leven, kansloos in mezelf.
Wachtend op de leugen die me afstraft voor mijn bestaan.

Het mes op de tafel, moeilijk om te laten liggen, om niet opnieuw te pakken.
Dringen, blokken, weerstaan, slecht gevoel.
Alle tranen opgedroogd, bevroren, gevangen in mijn hart.
Niet naar buiten, nooit de vrijheid, verboden te vloeien.
Open staan voor nieuwe kansen, onmogelijke mogelijkheid.
Levend met de leugen dat niets was wat hij zei dat het was.

Snijden, de enigste oplossing om kwijt te raken wat eruit moet.
Pijn, verdriet, vernedering, onmacht en onzekerheid.
Bevrijd uit het verleden, op zoek naar mijn eigen ik.
Gevangen in de herinnering, gevangen in jouw handen.
Bang voor de nieuwe dingen, angstig voor de grote onzekerheid.
De eerste stappen zijn gezet, snel weer terug in mijn eigen schulp.
Denkend aan een toekomst, zal die toekomst er ooit zijn.........