van verleden naar heden

als klein meisje op de basisschool was ik bang en alleen.
ik was verder dan de andere kinderen, omdat ik best zelfstandig en verantwoordelijk was.
ik begon toen al na te denken over wat me was overkomen.
waarom ik ben geboren.
iedereen had vuile streken, maar ik niet.
voor elk klein dingetje werd ik gestraft,
gestraft door te leven in deze grote wereld.
ik werd steeds ouder en wijzer, en ik ging mezelf dingen afvragen.
waarom ik?
waarom ben ik degene die dit leven moet lijden?
met zoveel pijn kan niemand leven.
als ik weer super depressief was, wist mijn zakmes al hoe laat het was.
steeds dieper in mijn huid.
van kleine naar grote littekens.
paar maanden later realiseerde ik me,
dat dat helemaal niet hielp,
dat ik een ander middel moest zoeken.
toen ben ik aan de drugs gegaan.
als twaalfjarig meisje zat ik wiet te roken in de hoop dat ik alles even zou vergeten.
elke dag weer, elke dag meer.
elke dag steeds meer het gevoel dat niks me meer kon schelen.
elke dag meer het gevoel dat ik er alleen voor stond.
ik was ermee gestopt en ik werd nog depressiever dan dat ik was.
toen gebeurde er iets wat me iets te ver ging.
mijn beste vriendin had zelfmoord gepleegd omdat ze in een situatie zat met loverboys.
ik was daar zo kapot van, dat ik mezelf weer begon te snijden en gekke dingen ging doen.
totdat ik een jongen ontmoette.
hij was superlief, hij me cadeautjes, hij ging voor mij door het vuur.
totdat hij er iets voor terugvroeg.
ik kwam in dezelfde situatie als mijn beste vriendin.
maar ik kon het niet om zelfmoord te plegen, ik hield teveel van mijn moeder om haar in de steek te laten.
mijn vader betekende niks voor me.
na elf jaar denkt hij nu iets voor mij te betekenen.
door zijn elf jarig gemis, ben ik nu wat ik ben, en leef ik het leven dat ik nu leef.
het is niet perfect, er zitten schrammen en littekens in mjn leven..
maar ik kijk niet meer achter me, ik kijk naar het heden.