vragen zonder antwoorden

Wat moet je als alles waar je sterk door kon zijn,
Vervaagd, stort in het ravijn
Hoe komt het toch dat ik nu zo’n verdriet heb
Vroeger was ik gelukkig, of was dat nep?
Vroeger hielden ze toch van mij ?
Waren alle mensen om wie ik gaf nabij
Maar nu sta ik alleen in deze harde maatschappij.
Waar moet ik heen met enkel mijn verdriet
Is er dan niemand die het ziet ?
Geen enkel persoon die door mijn masker heen kan kijken,
Die lach kan nog zo echt lijken
Toch doet het mij pijn om op te merken
Dat niemand het ziet en niemand helpt met verwerken
Van al die pijn in mijn hart
Iedere keer weer zo verward
Vergeet het telkens weer
Ook als ik probeer
Het nou eindelijk achter me te laten
Maar toch mocht het niet baten
wanneer kan ik oprecht blij zijn
wanneer is alles rozengeur en maneschijn?
Zoveel vragen zonder antwoord
Iedereen leeft verder, zo ongestoord
Hoe kunnen mensen het zo leuk hebben in dit harde leven
Nog even en ik ga het opgeven
Dit is zo hard, dit is een beproeving,
Mijn geluk is maar gering.