wat wil ik

met tranen in mijn ogen,
ik kon het niet geloven.
zo lang getwijfeld zo lang nagedacht,
tot ik dacht; ik heb genoeg kracht.

genoeg kracht om ja te zeggen,
en me er bij neer te leggen.
gedacht dat het kon,
tot dat het drama begon.

ik begon aan van alles te denken,
ik begon aan mezelf te twijfelen; ben ik het wel waard..kan hij niet veeeeel beter krijgen...

toen heb ik het toch gedaan,
gekozen om bij je weg te gaan.
dingen die ik niet wou kwamen ineens naar boven,
ik kreeg ze niet opzij geschoven.

hoe zielig het ook van mezelf is,
ik kon niet anders dan ging het mis.
anders zou ik je voorliegen,
en je bedriegen.

het spijt me echt,
en dat heb ik al zo vaak gezegd.
ik wou niet dat het zo zou lopen,
maar anders had ik mezelf in een fout gestoten.

een goede afloop is het geworden,
geen fouten, alleen hartwonden.
van ons allebei,
tot dat je dat ene tegen me zei.

ik wist zeker dat alles weer goed was,
het kwam door wat je zei en ik dat op de computer las.
ik heb je diep geraakt,
gedachtes kwamen door me heen; waarom heb je het tot dit harde einde gemaakt?

ik begon mezelf dom te vinden,
maar toch de weg terug te vinden.
weet dat het niet om jou gaat,
voor dat dit nog te ver gaat.

dingen zijn lastig en moeilijk te begrijpen,
sommige mensen proberen er ook nog een puntje aan te slijpen.
weet dat ik er voor je zal zijn,
ook al verzorgde ik je die pijn.

ik moet nadenken,
over wat ik jou en mezelf ga schenken...