Diep in zee gezonken

Noch beroemt, noch berucht, ben ik
Niemand die mijn zinken ziet
Zonder wrok, zonder hebzucht, leef ik
Nee, zelfs een zucht heb ik niet

Zelfs angst en paniek ontvlucht, ben ik
Door de rust die de zee mij biedt
Al jaren ademend zonder lucht, leef ik
Luisterend naar het golvenlied

Al zinkende wachtend ...

Al zinkende wachtend op een kracht
Een kracht die deze donkere zee
Zou doen schitteren van vreugde en pracht
En mij zou laten leven.

Een kracht als vriendschap laat je lichaam gloeien van warmte
Die je beschermt, veilig en geborgen houdt
Maar het duistere zeewater houdt me koud

Een kracht als waardering straalt licht op het oppervlak
Om je te aanschouwen als je uit het water schiet
Maar zo hoog uit het water, daar kom ik niet.

Een kracht als liefde is misschien nog de belangrijkste
Innerlijke vreugde en passie die je overal aantast
Maar zelfs de liefde wordt door de duistere macht verrast

De warmte overal stralend,
Het oppervlak overal belicht,
Bleef ik dalend

Door gebrek aan liefde werd ik overmeesterd
Omringd door duisternis en donkere gedachten
Knagend als bijtend zuur aan jezelf
Enkel op het einde te moeten wachten

Net voor ik de bodem raakte, de wereld verliet
En het lichaam van mijn persoon ineen zou storten
Waarbij iedereen die mij licht en warmte gaf
Overspoelt zou worden door de zee, het verdriet

Net daarvoor ontmoette ik jou
Jij, de kracht, die mij ontbrak

’t zal niet gemakkelijk zijn, de zee te trotseren
Niet nu, niet morgen en zeker niet later.
Maar met de 3 krachten verenigt, vooral dankzij jou
Houden we het hoofd wel boven water.