Daar louter ik begeren

ik blaas glas tot scherven
die venijnig openhalen wat eens was
gerinkel van herinneringen

meet volume
van het gas dat glas doet bollen
in de ruimte die jij gaf

glazen beelden tollen
draaien sokkels in vernieling
knappen als een ruit

ik pas niet
in de transparante tolerantie
en breek uit

geef mij de hel
de geilheid van de stoeipoes
kerels met verhitte koppen

daar louter ik begeren
leef me in uit hete lust
passie om het uiterste te leren

wonden boeien in
het pijnlijk schroeien tot op het bot
waarom gaat alles steeds kapot

ik lijd aan leven
in het spelen met de dood
alleen pijn maakt me nog groot