Verkracht

Maar heel even,
Maar een heel kort stukje,
Uit mijn nu zestien jaar durende leven

Maar een paar uur,
van de duizenden uren die al geweest zijn,
maar toch waren die uren genoeg,
voor deze nu al anderhalf jaar durende pijn

Het blijft mij maar achtervolgen,
Waar ik ook ben,
Wat ik ook doe.

De steun die er eerst was,
Is nu ook alweer verdwenen,
Omdat die mensen gewoon denken,
Dat ik het nu ook vast wel vergeten ben

Nooit gedacht dat dat zo moeilijk zou zijn,
Maar hoe moeilijk het ook is en gaat worden,
Opgeven mag nooit,
Omdat ik weet, dat je hoe dan ook,
altijd door moet blijven vechten

-- zie de toekomst, zie de gelukkige momenten die nog komen gaan.
Vecht voor jezelf, vecht tegen dat verdriet.