Herinneringen op de tocht

de trein verdween
het rode licht uit zicht
de verte in een bocht

het schrijnde kou
mensen schaduwden de stilte
herinneringen op de tocht

je had de dag in woorden
moeten vangen alleen
mijn lach zocht je nog op

je zag mijn handen
praten met mijn vrienden
hun ogen dronken het verhaal

gezichtloos koos de voorste rij
niet iedereen kon triomferen
aandoenlijk was het eerst proberen

je hoestte door de rook
streelde opgeblazen ego's en
gaf de dichters je applaus

ik moest je laten gaan
het afscheid kon ons niet verwarmen
de kou kwam harder aan op het perron