Vroeg of laat voelt iedereen de pijn die je andere mensen hebt aangedaan

In een oud en afgedankt huis, zat een oude vrouw.
Keek je haar aan zag je een glimlach op haar gezicht verschijnen,
maar diep van binnen een traan.
Alles verloren omdat ze er niet voor ging waarin ze geloofde en op hoopte.
Haar dromen en doelen verloren, kon ze het maar terugspoelen.
Oorlog met haarzelf is wat ze over had.
Koud en donker zo zag haar leven eruit, maar ze had nog steeds geen spijt.
Ze had nog steeds niet beseft dat ze de mensen had gekwetst die om haar gaven,
ja die mensen die klaagden, ze voelden zich gekwetst en gebruikt.
Niemand keek meer om naar de vrouw door haar ontrouw.

Midden in het huis stond een kaars.
Voor de oude vrouw betekende de kaars alles omdat dat het enigste was wat ze nog had,
ze besefte het zich nog steeds niet dat ze verder niks of niemand meer had.
Alles om haar heen verdween langzaam..

Op een dag ging de kaars uit, de oude vrouw kreeg uiteindelijk spijt.
Ze besefte wat ze gedaan had.
Een koude rilling liep over haar lichaam heen, ''ohnee wat had ze gedaan''!
Wat was er met haar gebeurd?
Ze wist het niet, het leek alsof haar graf al klaar stond om te gaan.
Niets of niemand zag haar meer staan.
Ze had het zichzelf allemaal aangedaan..

Het gezicht van de vrouw verdween langzaam,
haar lichaam werd koud,
haar ogen vielen dicht.
God nam haar mee ver hiervandaan,
het was tijd om te gaan.