Levensrotonde

Ik sta midden op de rotonde,
met mijn ogen voorgoed gesloten.
Mijn gezicht loopt over van regen,
net als de overvolle goten.

De richtingspijlen houden niet op,
de cirkels blijven maar ronddraaien.
Ik word er gewoon duizelig van,
en laat de wind door mijn lijf waaien.

Ik hoop dat die verwarring verdwijnt,
en dat de wind de zorgen wegblaast.
Maar de wind is slechts een klein briesje,
dat steeds in mijn gedachten rondraast.

Ik weet, hoe hard ik ook zou willen,
dat deze problemen niet weggaan.
Zelfs de sterkste wind en de hardste storm,
kunnen mijn tornado niet verslaan.

Wielen van de auto's op de weg,
lijken mijlen verder weg te zijn.
Toch rijden ze me bijna omver,
dan doet mijn hoofd tenminste niet meer pijn.

Regen op mijn gezicht vormt tranen,
altijd opgesloten in mijn hart.
Eem autodeur gaat voor me open,
en dan...
gaat mijn leven toch van start.