Marmer staal en steen

Koud als marmer staal en steen
had ik je steeds gevonden
maar plots ging er een warmte door me heen
je lachte naar mij,onomwonden

Je was droevig en steeds kwaad
van s'morgens vroeg tot s'avonds laat
een vrolijk woord kwam er nooit eens uit
je trok altijd maar een vieze snuit

Eens lachen dat deed je pijn
beleefd kon je ook al niet zijn
je keek steeds argwanend in het ronde
je was ook niet bang voor een zonde

Maar opeens wat ik niet verwachte
ik keek in de spiegel en ik lachte
je liefde ontdooide mij als nooit voorheen
want voordien was ik zo koud als marmer staal en steen