De donkere gang

Ik zit opgesloten, het lijkt of ik er nooit uit kan komen
Een donkere gang, zonder liefde, gelach of vrolijke dromen
Een donkere gang waar je enkel maar kan haten en treuren
of boos kan zijn. Een donkere gang met vier deuren

Na het openen van de eerste deur vind ik daar Verdriet
De deur valt achter me in het slot, ik ben gevangen in het niet
Tranen druppelen, huilend laat ik me op mijn knieën zakken
Mijn ogen zijn schraal van het huilen, Verdriet heeft me te pakken
Moe van het huilen, van mijn gedachten, verlaat ik Verdriet
En ben ik terug in de donkere gang, die enkel maar angsten bied
Op de tast open ik deur twee, daar vind ik Eenzaamheid
Als ik voel dat de deur gesloten is, ben ik ineens alles kwijt
Wanhopig grijp ik naar de muur, voel me hulpeloos en alleen
Geklemd tegen de muur, zelfs de donkerheid is niet meer om me heen
Moe van het alleen zijn, moe van mijn gedachten, verlaat ik Eenzaamheid
En ben ik terug op de donkere gang van angsten, en ik strijd
Ik open de volgende deur, daarachter bevind zich Pijn
Als de deur dichtvalt, voel ik me ineens hulpeloos en klein
Een steek in mijn hart, mijn keel lijkt dichtgekneld
Ik val op de grond, voel me verloren, volkomen geveld
Moe van het hijgen, strompelend en kreunend, verlaat ik Pijn
En ben ik terug in de donkere gang, waar ik nooit zou willen zijn
De volgende deur, ik wil niet naar binnen, want daar is Dood
Maar ik moet, de deur gesloten, mijn hart klopt, mijn ogen zijn rood
Een felle strijd, ik verdedig me, maar besef dat Dood aan mijn voeten staat
Met een kreun en een zucht voel ik hoe Dood voor de laatste keer toeslaat

Een onzichtbare vijfde deur word dan geopend, Geluk verschijnt
Ik kan niet meer denken, Dood was toch het eind?
Langzaam voel ik dat Dood me verlaat, ik word naar Geluk gedragen
Een kamer vol licht en vol liefde, ja Dood is verslagen