Parkieten

Ouder wordende man C., vreemd
grijnzende glimlach, zwarte kleren
stoffig uiterlijk, maar een binnenwereld
vol gedachten, staat op literair balkon
speels , acrobatisch , beetje pesterig
en altijd kwebbelend in Mokum
zijn ze natuurlijk op hun best
zijn lievelingsdieren, de parkieten

C. slentert die namiddag
over de uitgesleten tegels
van de oude Joodse stad
het is herfstdroef
de platanen huilen
en in zijn binnenste
huilt de dichter mee
maar dan een windvlaag
een luid gekwetter
parkieten in de bomen
de dichter die de stad bezocht,

en telkens teruggekomen
de parkieten van zijn dromen.