Dat diepe dal

Weer met de psycholoog gaan praten,
weer terug naar mijn verleden,
en als ik straks dan buiten sta,
moet ik weer terug zijn in het heden.

Maar er is zoveel losgekomen,
er is zoveel pijn die ik nu voel,
hoe kan ik nu in het heden blijven,
zelfs ik ben nu even niet zo koel.

Spanningen gieren nu door mijn lijf,
ik had het nodig om langer te praten,
de tijd is voorbij zei dat klotewijf,
laten we het hier nu maar bij laten.

Vijf minuten langer had zoveel betekend,
dat is wat ik met ontspannen bedoel,
die psycholoog had geen idee,
dat ik me buiten alleen ellendiger voel.

Nu jaren later denk ik lachend terug,
aan waar ik doorheen heb moeten gaan,
maar het heeft een beter mens van me gemaakt,
die met beide benen op de grond blijft staan.