Vader

O vadre wat kan ik nu nog voor u doen.
Ik weet het niet maar wil voor u niet onderdoen.
Hetgeen je me schonk samen met moeder mijn leven.
Dank hiervoor hier op aarde ben ik alleen achtergebleven.
Noch broertje noch zusje aan uw tak bloeide slechts één bloem.Uw naam dragen is voor mij een eer een roem.
O vadre wat kan ik nu nog voor u doen.
Na noeste arbeid nu zelf allang op pensioen.
Zoals jij ook na het harde wroeten een poos mocht uitrusten.
Moet ik er ook in berusten.
Ben blij dat ik uw naam mag dragen.
Vraag me af of ik er u mee kan behagen.
Soms verstond ik u niet o ge waart zo streng.
En soms liet ik steken vallen kijk hoe ik het er nu afbreng.
Met de jaren heb ik uw verstand verwerfd.
Ook uw respect voor iedereen rechtvaardigheid in aanwerf.
Ge waart toch zo een slimme vent.
Met een wil van cement.
Kan je me influisteren wat ik nu nog voor u kan doen.
Zie je het dat ik uw stamboom gemaakt heb.
Die wens ik u te geven maar uw naam kan ik niet doorgeven.
Maar ik heb hem aan je neef gegeven en alzo gaat de naam voort.
Want zijn zoon heeft zijn vrouw met vier zonen bekoord.
Wat deed het toch zo zeer toen je ziek werd.Wij konden u niet helpen die lelijke ziekteduivel had u te pakken.
De pijn die je leed was vreselijk werk.
Na vier jaren afzien moest je afhaken.
Vadre je was zo streng maar ik was uw oogappel.
Maar toch was je soms ontgoocheld tijdens mijn schoolgetrappel.
Het doet me deugd dit te schrijven.
Misschien kan dit mijn verdriet terugdrijven.