Verleden, ik haat je.

Alles begon al zo vroeg.
ik was 7 toen ik deze last al droeg.
Ik was jong, klein en dacht dat het zo hoorde.`
Hij was diegene die alles zo mooi verwoordde.

'Het hoort zo mijn schat, dat versterkt de band tussen vader en kind'
Ik was onderhand al 8, en vertrouwde hem blind.
Pas toen ik rond de 12 pas begon het door te dringen.
Maar toen ik zij dat het niet klopte, begon hij te dwingen.

Ik mocht nooit iets tegen mamma zeggen.
Maar het liefste wat ik wou was alles blootleggen.
Hij zij 'Als je het zegt, heeft mamma veel pijn,
en mamma gelooft toch niet, dat dit waar zal zijn'

Ik dacht dat hij gelijk had en hield mijn mond.
Tot ik op mijn 14de de eindstreep vond.
Samen lekker op vakantie, zoveel plezier.
Maar toen deed hij het weer, het zat me tot hier.

Al 7 jaar had ik het aangekeken en hem geloofd.
Wou het mijn moeder vertellen, maar door zijn woorden verdoofd.
Maanden gingen weer voorbij.
Maar toen was het einde nabij.

Had alles opgeschreven in een boekje.
Die verstopte ik in een hoekje.
Maar mijn moeder vond het.
En voor mijn vader, was het uit met de pret.

Huilen en tieren en de dokter kwam voorbij.
Hij nam me bij de hand en zij 'Jij blijft bij mij'
Onderhand 15 alweer.
En elke dag doet het nog zeer.

Nog zoveel jaren om dit alles te vergeten.
Maar elk jaar is mijn hart weer een stukje afgevreten.
Hoe kan een vader zoiets doen.
Één ding weet ik nu wel, hij is nummer 1 liegkampioen.

Hoe zal ik hem ooit nog kunnen vertrouwen.
Ik zie zijn handen als berenklauwen,
zijn stem als een wervelwind,
die hoopt dat hij overwint.

Zoveel dagen nog van hem gehoord.
Zoveel keren mij nog aan hem gestoord.
Hij komt niet meer in mijn buurt.
Hij is niet meer diegene die mijn gedachten stuurt.

Nu eindelijk veilig in een huis.
Eindelijk echt thuis.
Een plek waar ik zonder angst kan slapen.
En waar ik langzaam alles weer op kan rapen.