Pijn

kwellend door verdriet
zit ik op mijn kamer
niemand die me ziet
m'n hoofd bonkend als een hamer

Zonder dat ik het wil
Met tranen over m'n wangen
geef ik een ijskoude gil
in al mijn verdriet zit ik gevangen

Dromend staar ik voor me uit
dromend over hoe ik het hetliefste heb
Gil ik nog eens luid
omdat ik weet, dromen zijn nep

Mijn hart schreeuwt van pijn
Hij wil uit mijn lichaam
hoezo moet de wereld zo oneerlijk zijn
denk ik kijkend uit het raam

Die druk op mijn schouders
ik kan hem niet meer aan
en dat allemaal door m'n ouders
ik hoop dat de pijn ooit zal weggaan

En dan plotseling een hand
Een hand die probeert te helpen
Maar helpen kan hij niet, want
Mijn wonden moeten nog stelpen

Ik zou het verleden nooit vergeten
Dat was het begin van mijn verdriet
ik erdoor bezeten
en verdwijnen kan het niet

Altijd draag ik verdriet mee
Ik kan het niet meer aan
nog de laatste wond of snee
en het is met mij gedaan