vorige gedicht
volgende gedicht
vorige gedicht
volgende gedicht
Op ooghoogte een ruitje
mijn voordeur is massief
op ooghoogte een ruitje
ik wil geen transparante kijk
maar iets dat stevig buitensluit
voor mijn ramen vol zicht
vitrage als sier en in stroken
open zodat ongezien met blikken
van buiten naar binnen kan lopen
gordijnen zijn bloemen
die ik rangschik in kleur
ze hangen gesloten of open
afhankelijk van mijn humeur
het huis is mijn welkom
een maat voor de dag
ze leeft als mijn vriend
haar ruimte is lach
Ingezonden door
wil melker
Geplaatst op
13-10-2009
Geef uw waardering
Op basis van 5 stemmen krijgt dit gedicht 2 van de 5 sterren.Tags
Huis Leven.wonenReacties op ‘Op ooghoogte een ruitje’
Er zijn nog geen reacties geplaatst bij dit gedicht, een reactie plaatsen kan hieronder!
