Onzekerheid

Onzekerheid

Het is de onzekerheid in mij die als een klein kind
Het steeds van mijn liefde voor jou wint
Zo bang dat jij op een dag een ander bemint.
Dat wil ik niet, je bent van mij, mijn vriend.
Je bent van mij en ik van jou
Ik ben de enige, ik hou van jou

Maar soms ben ik zo vreselijk bang,
Dat al het moois tussen jou en mij geen werkelijkheid mag zijn,
Ik ben bang voor de pijn,
De pijn, het verdriet wat jij me aan kan doen…
Net als toen..

Ik weet niet meer wat ik denken of voelen moet,
Als ik bij je bent voelt het zo goed
Totdat die onzekerheid en angst me weer overmand
En me een klein, zielig en afhankelijk schepsel doet voelen,
Is dat soms wat ze bedoelen..
Beschadigd vertrouwen?

Ik weet het niet meer
Ik dacht dat ik onvoorwaardelijk op je kon bouwen
En je zegt me wel duizend keer dat ik dat ook kan
Maar mijn onzekerheid en jaloezie heeft me in haar ban.
Wat kan ik doen om dat stomme gevoel te verdrijven?
Want het liefst zou ik voor eeuwig bij je blijven!

Mijn hoofd is in de war, ben ik nu dan echt zo star?
Om niet, jouw liefde voor mij, te kunnen zien?
Ligt het dan toch alleen aan mij misschien?

Ik weet het niet meer
Mijn hart doet zeer
Helaas ben ik niet van beton
Ik wou dat ik me voor mijn stomme gedachten bergen kon.
Maar ik weet het ligt niet alleen aan mezelf,
Laat ik me dat goed realiseren
Voordat ik me onder mijn schuldgevoel bedelf.

Je hebt mijn hart geraakt
Zowel in goede als kwade zin
En dat is het begin
Van heel veel vreugde
Maar soms ook verdriet
En nu?
Ik weet het niet…..