wat zacht en lief kan zijn

Dat ik niet zag
Dat het al die tijd
aan mij lag


Geschreven en beschreven
Op verminkte bladen
Met krassende pen
Als littekens op mijn
Bloedende huid


Tot een prop samengeknepen
En doelloos op straat gesmeten
Vermist, gewist
Zielig weggedoken
Hoofd gedraaid
Naar een vunzige wereld
Waarin iedereen
Boven het eigen lichaam loopt


Achtergelaten, verlaten
Verrot, bespot en bepist
Zoek ik mijn ware ik
Ergens boven mij
Opgestegen
Niet meer in staat
Met beide voeten
Op de grond te staan


Uitgelachen, boegeroepen
Niet meer weten
Hoe het voelt
Hoe alles voelt
Wat zacht en lief kan zijn


(Waar ben je, Engel?)