Depressie

De depressie is voor mij lijden, het altijd bezig zijn met je geest
Het gevoel dat je nooit echt hebt geleefd.
Steeds in een put komen waar je al bent geweest

Ik probeerde vele wegen,
Maar kwam steeds dezelfde muren tegen
De beelden die in mijn geest kleven
Die diep in mijn ziel steken
Mijn lichaam is er door geraakt,
Mijn geest is erdoor gekraakt
Vaak de vraag:
Waarom het zo slecht gaat?

Ik wil zoveel opbouwen, van mensen houden
Toch blijf ik ze altijd wantrouwen
Beland steeds in dezelfde klauwen
De nagels van een beest,
Dat ik O zo erg vrees.
Het monster dat in mijn geest leeft,
Is de reden dat ik in de nacht heb gebeefd
Is het ooit anders geweest?

Hoe ver ik ook terug denk,
Heb het leven nooit anders gekend
Het is een voortdurende strijd
Maar diep van binnen voel ik goddelijkheid
Maar in ’t echt ben ik een ziel die lijdt
Tot het eind der tijden is dat het enige wat overblijft.


Is hoogsensiviteit,
De reden van mijn depressiviteit?
Word ik hier ooit uitbevrijdt?

Soms heb ik genoeg bloed gevoeld,
Dan wil ik dat mijn lichaam afkoelt.
Wat ik hiermee bedoel te zeggen,
Dat ik soms het liefst mezelf wil omleggen
Gelukkig dat nu niet aanwezig
Ik ervaar het leven vandaag ‘enig’.

Ik haat mezelf voor de dingen die ik heb gedaan,
Ook al weet ik dat ik toen geen andere kant kon opgaan.
Mijn bestaan was eenzaam,
Nu is het de goede kant op aan het gaan.
Ik blijf gelukkig nog wel even doorgaan.