tranen vallen voor jou

de tranen rollen over mijn gezicht,
en de vragen spoken door mijn hoofd.
als iemand vraagt waarom klap ik dicht.
dan ben ik zo goed als verdoofd.
verdoofd van verdriet, en alles om me heen,
moet het nou zo gaan,
is de wereld nou echt zo gemeen?
ik had gehoopt op een mooie tijd,
een toekomst die ik met jou zag stralen.
jij mn boy, ik je meid,
geen last van alle verhalen.
dat je dit gedaan hebt doet me pijn,
ik snap ook niet waarom,
jou meisje zou ik nooit meer zijn,
ik draai me naar rechts, en kijk nooit weer om.
ik kan het je vergeven,
want begrijpen doe ik het wel.
maar de verdriet zit er nog wel even,
volgens mij zag jij het als een spel.
ik kan het niet geloven,
krijg het niet uit mijn gedachten.
ik kan je niks beloven,
maar zal proberen de pijn te verzachten.
zou het zo graag nog een keertje willen doen,
jou hand in de mijne,
je armen om mij heen, en dan een zoen.
maar helaas, terug in de tijd kan ik niet,
en wat andere er van denken..
helaas, dat boeit me niet.