Pakjesavond

In een ondergezeken laken schimmel tussen zijn benen strompelt hij over de daken zijn knecht is verdwenen
Die sloeg hij met een knal van zijn staf
per ongeluk het dak af

Kindertjes zingen stille nacht terwijl hij tussen de struiken ligt
Zak op zijn rug wel lekker zacht
Stromende regen spoelt het zwart van zijn gezicht
Hij is weer wit en geeft bijna licht

Wie zoet is krijgt lekkers ,wie stout is de roe
Half verdwaasd staat hij op waar moet hij naar toe?

Hij kijkt omhoog en ziet twee spartelende benen
O nee! die ouwe is de schoorsteen in verdwenen
Totaal de weg kwijt klautert hij weer op het dak langs de regenpijp richting die ouwe zak
Na veel gesjor en getrek komt Klaas weer tevoorschijn met zwarte roetplekken op zijn bek

Pakjesavond, de kinderen vergeten ze niet
Ze vervolgen hun weg als zwarte Klaas en witte Piet