Vlindertjesverdriet

Vlindertjes verdriet..

Een moment van plezier en vlindertjes in je buik.
Stiekem kijken, wegkijken, even lachen en blozen.
Een heerlijk moment...

Maar ik had het moeten weten, mooie liedjes duren nooit lang…

En toch, die momenten, elke schooldag, op de bus,
in de gangen op school, onze ogen kozen vaak dezelfde weg.
Ze kruisten elkaar, dat gevoel, die vlinder
die op hol geslagen was….

Maar het kon niet blijven duren…
Dan ene moment spookt alsmaar door mijn hoofd.

K’ wou het je nog wel vertellen, en ik droomde over jou..
Ik wenste dat je de eerste stap zou zetten.
Maar ik bleef wachten, en nu dit…

Toen ik op de latere bus ( waar je steeds op zit ) stapte was je niet te zien.
Oké, dacht ik, ik zie hem morgen wel weer.
En in jou gemeente stapte je toch op, ik was super blij!
Maar achter jou kwam een meisje, een mooi meisje.

En blijkbaar je vriendin…

Je legde je arm over haar heen, en fluisterde in haar oor.
Zij legde haar hoofd op je schouder, en zei iets terug.
En ik?
Ik zat alleen, verdrietig, een beetje jaloers en boos op mezelf te denken;
Waarom had ik de eerste stap niet genomen?
Waarom werd ik verliefd op jou?
Wat zie ik toch in jou?

Ik wou niet huilen,
En ik hield me sterk.
Maar eenmaal van de bus,
huilde ik,
ik huilde als een klein kind.

En mijn vlinder in mijn buik, die ging dood…
Heel langzaam…

En toch, ook al doet het me pijn,
hou ik nog steeds van hem.