Een klein hoekje

Ik kon niet meer tegen die ruzies dat vloeken.
Toen ging ik dat ene kleine hoekje op zoeken.

In dat kleine hoekje Verborg ik mijn verdriet.
En mijn ouders wisten dat niet.

Toen mijn ouders het zagen van dat kleine hoekje.
Leek het net of ik was beland in een boekje.

De tranen sprongen in mijn ogen.
Dit kan en moet niet meer mogen.

Toen ik mijn ouders vertelde waar ik mee zat.
Sleepten ze mij weer op het juiste pad.

Ze zijn er aan gaan werken.
En dat kon ik merken.

Geen ruzies of gevloek meer.
En niks deed mij meer zeer.