ik laat je achter

ik ben zoals ik ben,
en het spijt me echt maar je moet begrijpen dat ik geen troost meer breng.
Ik ga niet denken en ga door zoals het loopt,
en ik hoop dat mijn dromen nog uit kunnen komen.
het is klaar ik heb het gehad,
met pijn in mijnn ogen.
Maar ik moet je laten gaan,
omdat ik er niet meer in kan geloven.
Geloof me, ik was als een boek voor je zo open,
maar wat er is gebeurd dat had dit boek gesloten.
ik probeer me rustig te maken, mijn ziel mijn geest.
maar het zal nooit meer zo worden zoals het ooit is geweest.
weer los laten maar dat gaat niet,
want elk gedicht die ik schreef,
had ik mijn inspiratie.
ik wil zoveel zeggen maar ik laat het,
ik ben teleurgesteld wat ik zeg in pijnlijke tranen.
Nooit gedacht dat dit weg kon vagen.
dus ik zeg je, ik heb geen spijt en ik sla het op in mijn geheugen als lagen.
en ik wil niet meer met je praten,
ook al geef ik nog om jou ik moet je los laten.
zoals het vroeger was gaat gewoon niet meer,
en dit ga ik niet meer uitleggen elke keer.
mij doet dit erg pijn en misschien is dit een fout,
maar ik ga er niet kapot aan want heb mensen als goud.
ik word gek, ik weet niet waar ik moet beginnen,
sorry maar ik kan mijn gedachtens niet dwingen.
de band die we hadden die is nu echt gebroken,
ik snap niet dat dit zo had kunnen lopen.
Het is de klaar nu en over.